به یاد آیدین...
بایگانی شده در ورزش منهاي فوتبال
چند مدت قبل فرصتی دست داد تا دقایقی با سهیل نوریپناه قدم بزنم، سهیل با اینکه یک فوتبالی تمام عیار است اما به فوتبال ایران علاقهای نشان نمیداد؛ او بسکتبال و نسل جدیدش را بیشتر از فوتبال این روزهای ایران دوست داشت و تحسین میکرد؛ نسلی که با برنامه ریزی درست پله به پله پیش رفت و به افتخار دست یافت.
من اما در این سالها چندان بسکتبالی نبوده ام. بسکتبالی بودن من به 12-10 سال پیش باز میگردد که جمعه صبحها پای بسکتبال NBA می نشستم و طرفدار تیمهایی بودم که شیکاگو بولز را با مایکل جردنش مغلوب کنند، خواه این تیم اورلاندو مجیک باشد، خواه یوتا جاز؛ اما فردا روز متفاوتی برای طرفدار بسکتبالشدن است !
نسل جدید بسکتبال ایران فردا در نخستین آزمایش خود در المپیک به میدان میروند و هرچند به گفته مسئولان بسکتبال ایران در روی کاغذ امیدی به یک پیروزی هم در این مسابقات نیست اما نتایج دیدارهای اخیر این تیم در چین امیدواری و اعتماد به نفس را به جمع بسکتبال دوستان برگردانده است.
در میان بازیکنان فردا، جای یک نفر به مانند این چند وقت خالیست؛ آیدین نیکخواه بهرامی هم میتوانست در این مسابقات به همراه تیم ایران باشد اما یک حادثه، تیم ایران را از داشتنش محروم کرد.
ارائه بازیهای قابل قبول از سوی بازیکنان ایران و یاد آیدین به همراه تجربهی حضور در بازیهایی اینچنینی شاید تنها یادگارهای المپیک 2008 برای بسکتبال ایران باشد؛ بسکتبالی که البته قرار است به رشد خود همچنان ادامه دهد.
مرتبط:
بزرگمردان در سبدهای آسیا گل کاشتند