بایگانی شده در به مرکز فوتبال و به شعاع حاشیه

مسابقات فوتسال غرب آسیا پریروز در آمل شروع شد و 4 تیم عراق، اردن، لبنان و امید ایران رقابت­هایشان را در سالن تازه تاسیس "پیامبر" آمل آغاز کردند.

هرچند که چند پوستر تبلیغاتی در سطح شهر و پرچم­های برافراشته شده­ی ایران در میدان­های آمل، نشان از بین­المللی بودن مسابقات دارد اما این بازیها بیشتر از آنکه بین­المللی جلوه کند، به تورنمنتی دوستانه شبیه است؛ تورنمنتی که بر آستین پیراهن بازیکنان تیم­ها نمی­توانی نشانی از لوگوی مسابقات پیدا کنی و دلیل این موضوع نیز این است که این مسابقات اصلن چیزی به عنوان لوگو ندارد.

 

آملی­ها اگرچه در میزبانی تیم­های خارجی سنگ تمام گذاشته­اند اما سالن تازه تاسیس آمل، دارای کفپوش به اصطلاح "پا نخورده"­ای ست که امکان  هنرنمایی را از بازیکنان تکنیکی می­گیرد و بازی در این زمین چیزی در مایه­های بازی در زمین گلی ورزشگاه­های فوتبال شمال کشور است.  

از لحاظ کیفی هم مسابقات مسلمن هیچ ارزشی ندارد و بازی با تیم­هایی با این سطح فوتسال هیچ چیزی را نمی­تواند برای سرمربی تیم امید ایران مشخص کند. از بازی نخست تیم ایران که بیرون می­آمدم تماشاگر مسنی به طعنه می­گفت یکی از تیم­های محلی آمل نیز این­چنین به تیم امید ایران نمی­باخت.

آنچه که از ظواهر امر پیداست این است که برگزاری این بازی­ها و بازی­هایی در این سطح هیچ کمکی به ورزش ما نمی­کند اما چرا همیشه ایران در این چنین بازیها ابتدا میزبانی را بر عهده می­گیرد؟