معمولآ ورزشهايي به غير از فوتبال را كمتر پيگيري مي‌كنم، اما همين چند وقت پيش اميرخان عليزاده از ارغوان نوشته بود، در وبلاگش و در روزنامه اعتماد ملی. حس خاصي به من دست داد. اگرچه حمايت معنوي در بسياري از اوقات نمي تواند جاي خالي پول را در زندگي انسان پر كند اما هزاران ايراني اكنون نتايج ارغوان را دنبال خواهند كرد و همراه او شادمان يا ناراحت خواهند شد.

درباره‌ي ارغوان مدتها پيش چند مطلب روي اينترنت پيدا كرده و خوانده‌ بودم. ارغوان يك سال پيش بدين صورت در رسانه‌هاي فارسي مطرح نشده بود و نتوانستم حتي يك مصاحبه از او پيدا كنم، چند خبر كوتاه تنها چيزهايي بود كه من‌ توانستم از ارغوان به زبان فارسي بيايم، همين چند خبر كوتاه هم مي‌توانست كافي باشد براي شناختن پديده‌ي جديد ايراني‌الاصل تنيس زنان جهان.

 براي الناز نيز از ارغوان صحبت كردم. الناز توپ‌جمع‌كن تنيس اوپن استراليا در سال گذشته (و شايد هم در دو سال گذشته) بوده است. با يادداشتي كه از ارغوان به او داده بودم، نام تنيسور ايراني در خاطرش مانده بود و به طور اتفاقي در تنيس اوپن استراليا با او ملاقات كرد، با ارغوان و خانواده‌اش.

الناز مي‌گويد كه يك شب با خانواده‌ي رضايي بر سر يك ميز نشستند و شام را با هم سرو كردند؛ مهمترين نكته‌اي كه الناز در خاطرش مانده،حمايت بسيار خانواده‌ي رضايي از ارغوان است« خانواده‌اش خيلي خوب هستند، از همه چيز مي‌زنند تا ارغوان به بازيهاش برسد، بيشتر وقتشان با ارغوان در سفر هستند ، اگر بازيها در اروپا باشد راحت هستند ولي اينجا برايشان سخت بود به خاطر دوري.» الناز با پدر ارغوان نيز هم صحبت شده بود و ارسلان رضايي براي الناز از كسب طلاي ارغوان در تهران صحبت كرد« از اينكه واسه ايران بازي كرده بود و طلا گرفت، با هم صحبت كرديم، ولي پدر ارغوان مي‌گفت اون بازيها براش خيلي راحت بود و به جاي اينكه تمرين كند، اومده بود و مسابقه داد!»

 شايد جالب‌ترين خاطره‌اي كه الناز از تمرينات ارغوان در مدت حضورش در تنيس اوپن استراليا نقل مي‌كند به بازي دوستانه‌ي ارغوان با پسرهاي استراليايي بزرگتر از خودش برگردد، ديداري كه ارغوان با وجود سن كمتر برنده‌ي ديدارها بود.

اوپن امسال استراليا فرصت دوباره‌اي به الناز براي ديدار با ارغوان خواهد داد «من امسال دوباره تو تنيس اوپن استراليا هستم، اميدوارم باز هم برگردند مخصوصآ حالا كه توي اوپن آمريكا تا راند چهارم بالا رفته...»