فوتبال احساسی

از سقوط تا اوج محبوبیت کریمی

inter233 — Sun, 01 Nov 2009 16:33:18 GMT

علی کریمی از لحاظ اخلاق ورزشی، دنیایی از متضادهاست! یک فصل به طور کامل همه را متعجب می کند و مرد اخلاق مسابقات می شود و فصل بعد، تا اکنون، مرد بی اخلاق مسابقات لقب می گیرد؛ اما این اخلاقیات ورزشی تاثیری در محبوبیت او ندارد، او همیشه محبوب است! البته ستاره هایی از دست او همیشه محبوب هستند چرا که کسی نمی تواند از محبوب نبودن مارادونا، کانتونا یا دیگران صحبت کند؛ جادوگری وجه اشتراک همه این ستاره هاست.

شاید کمتر بازیکنی از بازیکنان این چند سال اخیر بتواند رکورد شکست ناپذیری تیم ملی در هنگام گلزنی کریمی را از آن خود کند و شاید در سالهای بعد هم کمتر کسی بتواند این رکورد را جابه جا کند؛ این همان خاصیت جادوگری ستاره سالهای اخیر تیم ملی ایران است. البته این را هم نباید فراموش کرد که نسبت تعداد پیروزی های تیم ملی در زمان حضور علی کریمی بهتر از این نسبت برای بازیکنی همچون علی دایی در بازی های ملی اش است.

در کارنامه ورزشی علی کریمی می توان رویدادهای بسیاری را مشاهده کرد که حرف و حدیث پیرامون هر کدامشان، شناسنامه ی رویدادهای حاشیه ای این چند سال فوتبال ماست؛ درگیری کلامی با بسیاری از بزرگان و بازیکنان مشهور، محرومیت از فوتبال به خاطر درگیری با داور، جام جهانی 2006 و بسیاری از رویدادهای دیگر که همه چهره ای پرخاشگر از علی کریمی به نمایش گذاشته اند.

زندگی علی کریمی را می توان بر اساس رویدادهایی که در آن نقش اول داشت به قسمتهای گوناگونی تقسیم کرد؛ کریمی قبل و بعد از رویدادهایی چون محرومیت یک ساله، جام ملتهای آسیا 2004، بایرن مونیخ، جام جهانی 2006 و کریمی قبل و بعد از مچ بند سبز.

سقوط و اوج محبوبیت کریمی را آشکارا می توان در این رویدادها نظاره کرد؛ دو سقوط آزاد که سقوط در جام جهانی سنگین تر از اولی بود و به گفته ی خودش، نقطه سیاه کارنامه ورزشی اش و سه بار در اوج قرار گرفتن که آخری تمام زندگی ورزشی او را تحت شعاع قرار داد و او را بعد از سقوط سنگین جام جهانی دوباره زنده کرد؛ هرچند که او در یکی از آخرین مصاحبه هایش بگوید مچ‌بندهای سبز، نذر بودند و مصاحبه کننده نگوید برای نذری بودنش بستن به یک دست آنهم نازکش کفایت می کرد!

کریمی محبوب و پرخاشگر، در زندگی شخصی‌اش حداقل چهره ای مثبت از خود به نمایش گذاشته است؛ مسلمن کمتر فوتبالیستی سراغ دارید که برای به عهده گرفتن هزینه کامل معالجه بابک معصومی، بازیکن سابق تیم ملی فوتسال که به سرطان مبتلا گشته بود، پا پیش بگذارد و به دوست سابقش چک سفید بدهد [هرچند که آقای لنکرانی، وزیر بهداشت وقت، بعد از دو ماه تمام هزینه ها را تقبل کرد و چک سفید کریمی را به او برگرداند] و یا بدون قرارداد مالی برای تیم ملی فوتبال بانوان از جیب شخصی‌اش لباس تهیه کند؛ این‌ها محض نمونه است برای شناخت بیشتر شخصیت کریمی پرخاشگر زمین فوتبال.

کریمی ناهنجاری فوتبال ما نیست چرا که فوتبال ما منهای کریمی، مشکلاتش تمام نمی‌شود. فوتبال ما پهلوان ندارد و کریمی یکی از آن پهلوان های نبوده ی فوتبال ماست؛ چهره با استعدادی که می توانست در بهترین تیم‌های اروپایی بازی کند اما بی‌انگیزگی‌اش او را به اینجا کشاند.

پیوست:

جادوگر مردمی – فوتبال مدیا – گیتی عابدی

در ستایش علی کریمی اسطوره مردمی - رویداد - هوشنگ شیبانی

طغیان شماره هشت – روزنامه فرهیختگان [پی دی اف]

همچنین بخوانید:

مصاحبه با علی کریمی - روزنامه دنیای فوتبال - نیلوفر کنگرانی، علی رضا خطیبی

بخش اول - تصویر - ۱/۵ مگابایت

بخش دوم - تصویر - ۱/۸ مگابایت

خودکشی اجتماعی قطبی

inter233 — Mon, 03 Aug 2009 20:19:18 GMT

افشین قطبی، که پیشتر از فوتبال ایران به عنوان معجونی از سیاست، فوتبال و دین نام برده بود، امروز در حالی در مراسمی سیاسی شرکت کرد که شماری از مردم ایران آن‌را به رسمیت نمی شناختند و این حضور سرآغاز کاهش محبوبیت سرمربی تیم ملی در میان مردم شد.

شماری از مردم این حرکت قطبی را نکوهش کردند و شماری دیگر نیز آن‌را خیانتی به خود دانستند، خیانت به جمعی که همواره از او حمایت کردند و او را تنها نگذاشتند. آنها انتظار نداشتند که قطبی در این مراسم حاضر شود.

قطبی، که برای نشستن بر نیمکت تیم ملی راهی دراز را طی کرد، همواره در میان مردم از اعتبار قابل توجهی برخوردار بود و انتخاب شدن او به این سمت در روزهای نزدیک انتخابات ریاست جمهوری سبب شد که بسیاری از این انتخاب به عنوان حربه‌ی دولت برای جمع‌آوری آرا یاد کنند.

قرار گرفتن نام قطبی در کنار نام کفاشیان، رییس فدراسیون فوتبال، و تاج، نایب رییس فدراسیون فوتبال، در این مراسم، این شبهه را بر می‌انگیزد که شاید گزارش های رجانیوز و انتقادهای این خبرگزاری از قرارداد قطبی و دوره حضور کفاشیان در فدراسیون فوتبال بر این حضور تاثیر گذارده و حضور قطبی در این مراسم برای کاهش فشار بر روی فدراسیون صورت گرفت.

حضور قطبی در مراسم امروز سبب شده تا او دیگر جنتلمن دوست داشتنی مردم نباشد، او در آینده فشار‌های زیادی را در ورزشگاه ها متحمل خواهد شد و بدون حمایت مهمترین حامیانش روی لبه تیغ راه خواهد رفت؛ راهی که برانکو ایوانکویچ را سرانجام به ترک ایران واداشت.

پیوست:

مرگ ناگهانی یک نفر در مراسم تنفیذ احمدی‌نژاد – مسیح علی نژاد

صدا–مصاحبه قطبی با بی بی سی فارسی-فوتبال ایران معجونی از سیاست فوتبال و دین

پیوست ۲:

پشت پرده حضور قطبی - سعید قرایی - تک به تک

پی‌نوشت:

حال آیت الله حسن‌زاده آملی، دانشمند سالخورده‌ای که سالها از سیاست فرار کرد، چندان مناسب نیست، برای سلامتی او هم دعا کنید...

گرد و خاک مهدوی کیا

inter233 — Tue, 07 Jul 2009 07:39:18 GMT

به سایت مهدوی‌کیا که سر بزنی، دیگر نامش Mr. Speed نیست، اسمش با نام مهدوی کیا عوض شده است؛ نسبت به چند سال قبل تغییر به جایی‌ست اما مهدوی کیا این روزها اگر تند ندود، باز هم می‌تواند گرد و خاک به پا کند!

مهدوی‌کیا ناراحت از اتفاقات اخیر، دیروز در وبسایتش نامه‌ای [PDF] را با دست‌خط خودش منتشر کرد که در آن به افرادی که او را وطن فروش نامیده بودند، تاخت. ناراحتی او از زمانی شروع شد که برخی از رسانه ها عنوان کردند مهدوی کیا و کریمی پس از پرداخت نشدن پاداش ملی‌پوشان در دیدار امارات، اعتراض کرده اند. موضوعی که البته مهدوی‌کیا را به فکر پس دادن تمامی پاداش‌های یک سال اخیر فدراسیون نیز انداخت. [سیاست فدراسیون در قبال مچ بند سبز بازیکنان تیم ملی نیز سهم به سزایی در ناراحتی مهدی داشت.]

از دیگر موضوعات نامه مهدوی‌کیا می‌توان به سیاست فدراسیون در قبال بازیکنانی که با مچ‌بند سبز در سئول حاضر شده بودند و حذف ایران از جام‌جهانی اشاره کرد که مهدوی کیا به آنها پرداخته است.

مهدوی‌کیا اگرچه این روزها در اوج آمادگی به سر نمی‌برد اما نمی‌شود از زحماتی که برای ایران کشید، چشم پوشید. مهدوی‌کیا سهم به سزایی در شکل‌گیری دوران طلایی فوتبال ایران داشت و یکی از موفق‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران بود. به او تنها به چشم یک فوتبالیست نگاه نکنید! شاهین رحمانی پیشتر نوشته بود حتی چاپ مقاله‌هایی از رییس جمهوری وقت ایران، خاتمی، در روزنامه های آلمانی هم به اندازه‌ی حضور مهدوی‌کیا در فوتبال آلمان در تغییر نگرش آن‌ها نسبت به ایرانی‌ها کارساز نبوده است.

کاپیتان سابق فوتبال ایران، که ماجرای همسر دومش هم نتوانست تاثیر زیادی بر روی محبوبیت او بگذارد، به همراه چند بازیکن دیگر ایران در دیدار سئول با مچ‌بندی سبز به میدان رفت تا همه‌ی ایرانی‌ها را شگفت زده کند. او تنها بازیکنی بود که در نیمه دوم مچ بند سبزش را از دستش بیرون نیاورد و اولین کاپیتانی شد که در این چند ساله با بازوبندی سبز به میدان رفته است.

پی نوشت [۱۹/۴/۱۳۸۸]:

حیفم آمد از مهدوی کیا صحبت کنیم و از سخت کوشی او نگوییم؛ سخت کوشی او در متقاعد کردن توماس دال برای ماندن در هامبورگ که سرانجام موفق به انجام دادن هدفش شد. روزشمار تنش ميان کیا و توماس دال پس از صعود تیم ایران به جام‌جهاني را یک بار دیگر با هم مرور کنیم:

10-4-1384 : توماس دال در مصاحبه‌ای با روزنامه‌ی مورگن پست صریحآ اعلام می‌کند که اگر به جای مهدوی‌کیا بود هامبورگ را ترک می کرد. این دومین تهدید توماس دال برای مهدوی‌کیا در عرض 7 روز به شمار می آید.

19-4-1384 : مهدوی کیا تنها بازیکن باشگاه هامبورگ است که در سفر به مقدونیه این تیم را همراهی نمی کند. مورگن پست از این حرکت با عنوان « دال هشدار خود را با این بازیکن ایرانی عملی کرد» یاد می‌کند. و سپس مصاحبه‌ی مهدوی کیا با ایسنا...

20-4-1384 : در پی مصاحبه‌ی تند مهدوی‌کیا با ایسنا درباره وضعیتش در هامبورگ و پیامد آن، دال تنها چند جمله را بر زبان می‌آورد و از اظهار نظر رسمی در مورد گفته های کیا پرهیز می‌کند «نمی خواهم در باره‌ي این رابطه حرفی بزنم. ما هر مشکلی داشته باشیم در درون تیم حل می‌کنیم و دلیلی ندارد آنرا به سطح روزنامه‌ها بکشانیم.»

25-4-1384 : توماس دال برای سومین بار نام مهدوی کیا را از بازیکنان اعزامی به دیدار جام اینترتوتو و اين بار برابر نماينده‌ي پرتغال خط می ‌زند.

31-4-1384 : مهدوي‌كيا براي بازي برگشت هامبورگ و يونيائو ليريا نيز نمي‌تواند به عنوان بازيكن ذخيره بر نيمكت هامبورگ بنشيند

5-5-1384 : توماس دال براي پنجمين ديدار هامبورگ در جام اينترتوتو برابر نماينده‌ي چك، بازهم نام مهدوي‌كيا از ليست 18 نفره‌اش خط مي‌زند

12-5-1384 : نام مهدوي‌كيا براي بازي برگشت مقابل نماينده ي چك نيز در ميان ليست 18 نفره يه چشم نمي‌خورد.

18-5-1384 : مهدوي كيا در تركيب 18 نفره مقابل والنسيا نيز جايي ندارد

22-5-1384 : بازي برابر بيلفلد در هفته‌ي دوم بوندسليگا پس از نيمكت نشيني در ديدار نخست ، كيا با ورود به زمين روح تازه اي به هامبورگ مي‌بخشد و پيروزي را براي دال به ارمغان مي‌آورد.

30-5-1384 : یک پاس گل و نیز گلزنی به اشتوتگارت کیکرز در جام حذفی؛ هامبورگ همانند دیدار با بیله‌فلد باز هم با ورود مهدوی کیا بر بازی حکمرانی می کند و توماس دال در پایان این دیدار به مهدوی کیا می گوید «خیلی برای تو خوشحالم»

پیوست:

تو بزرگ‌ترینی مهدی! - فریادنامه - امیر علیزاده

خداحافظ کاپیتان - وقت کشی - عیسی عظیمی

بازیکنان جاودانه

inter233 — Thu, 18 Jun 2009 07:06:18 GMT

به دوستانم گفته بودم که می‌خواهم هر دو بازی گروه مساوی شود؛ عجیب بود که دوست نداشتم تیم ملی کشورم ببرد؛ عجیب بود، عجیب.

دقیقه 85 بازی کره شمالی و عربستان که شد؛ دلم لرزید. به خودم گفتم واقعن دوست داری تیم ملی حذف بشه؟ حالم مثل کسی بود که دوست داشت خودکشی کند اما در آخرین لحظات منصرف می‌شود اما بازی مساوی شد و ما حذف شدیم.

حالم گرفته شد اما از دست بازیکنان تیم ملی ناراحت نیستم، تمام تلاششان را کردند. این بار اما حس کردم که این تیم ملی کشورم است، احساس نزدیکی به این تیم ملی کردم. همه شان جاودانه‌اند؛ حتی علی کریمی را به خاطر آن بی نظمی بازی پرتغال در جام جهانی بخشیدم؛ همه شان را دوست دارم؛ احساسی که نسبت به آنها دارم همان احساس سال 98 است...

پیوست:

مچ بندهای سبز در زمین چمن - بی بی سی فارسی - بزرگمهر شرف الدین

با این حال تاریخ آنها را به خاطر خواهد سپرد - فریادنامه - امیر علیزاده

مچ بندها در حمایت از موسوی بود - سایت گل

همدلی تیم ملی با مردم -اعتماد ملیPDF[دلیل برداشتن مچ بندها؛شایعه ای در کار نیست!]

بستن دست بند سبز بازیکنان تیم ملی مقابل کره جنوبی - بالاترین

چند دقیقه با شاهین رحمانی

inter233 — Fri, 05 Jun 2009 19:31:18 GMT

مجله تماشاگران، برای من هزار خاطره به همراه دارد؛ خاطرات بهترین دوران زندگی که به دور از مشغولیات ذهنی بود و در کنار دوستانی صمیمی در مدرسه ای دوست داشتنی اتفاق می‌افتاد؛ تماشاگران، برای من تکمیل‌کننده آن خاطرات بود.

از تماشاگران و خاطراتش چند روز پیش با شاهین رحمانی، سردبیر آن‌زمان هفته‌نامه تماشاگران، هم صحبت شده بودم؛ از خاطرات خریدن مجله تماشاگران گفتم و خندیدیم؛ از روزهای خوش و خواندن گزارش‌های سعیده اسلامیه گرفته تا دیگران.

دنیا چقدر کوچک شده بود، 9 سال قبل یکشنبه‌ها، من و دوستم، عارف شکراللهی، ساعت دو بعد از ظهر با هزار امید و آرزو از مدرسه به سمت روزنامه‌فروشی می‌رفتیم تا مجله تماشاگران را با یک روز تاخیر بخریم و امروز سردبیرش را در مرکز خرید پاویلیون کوالالامپور می‌دیدم و از آن روزها صحبت می‌کردیم؛ تصور این روزها در روزهای خرید مجله حتی یک خیال هم نبود!

نمی‌توانم از این دیدار بگویم و از فروتنی مثال‌زدنی شاهین نگویم که با وجود کارهایش، دعوتم را قبول کرد. با هم در آنجا از خاطرات فوتبالی شاهین هم، صحبت کردیم از داستان طرفدار کدام تیم بودنش گرفته تا جریان حذف استقلال از لیگ قهرمانان آسیا که آخرین تکه پازل گمشده‌ی ذهنم را هم برایم چید؛ تکه‌ای که تنها نزد او پیدا می‌شد.

شاهین، که اکنون مدیر بخش فارسی سایت کنفدراسیون فوتبال آسیاست، درخواستم برای حضور در مقر کنفدراسیون را هم رد نکرد. سه شنبه صبح در ای.اف.سی میمهان او بودم. چند دقیقه‌ای که در آنجا با هم بودیم ، کمی در راهروهای ای.اف.سی قدم زدیم و باز هم درباره فوتبال صحبت کردیم چرا که نمی‌توان با شاهین بود و از فوتبال صحبت نکرد! از نحوه انتخاب عکسهای روی دیوار راهروهای کنفدراسیون گرفته تا مسائلی مانند احتمال کم شدن سهمیه تیم‌های ایرانی در دوره‌های بعد لیگ قهرمانان و حتی نحوه اجرای برنامه انتخاب مرد سال 2008 فوتبال آسیا.

وقت چندانی برای ماندن در ای.اف.سی نداشتم و نمی‌توانستم بیشتر در کنار شاهین رحمانی باشم؛ دیدار با او برایم افتخار بزرگی بود و مطمئنم رفتار او را تا آخر عمرم فراموش نمی‌کنم.

پی‌نوشت:

عکس‌های بیشتری از دیدار با شاهین رحمانی در ای.اف.سی را برایتان اینجا قرار داده‌ام. در اینجا باید از امیر علیزاده عزیز هم به خاطر راهنماییش تشکر کنم.

فونت وبلاگ هم مدتهاست به هم ریخته خودم هم نمی دانم چه مرگش شده. شاید از بلاگفا بروم و شاید به مرمت و این جور چیزها احتیاج دارد. فعلن خودم هم هاج و واج مانده ام که چه کنم!

حمایت از خلیج فارس در روز دیدار با امارات

inter233 — Wed, 27 May 2009 03:36:18 GMT

جدال بیستم خرداد ایران و امارات از آن دست دیدارهایی ست که با سیاست آمیخته خواهد شد و بار دیگر خلیج فارس، قسمتی از شعارهای تماشاگران ایرانی را تشکیل خواهد داد.

تیم ملی شاید با برد برابر کره شمالی امیدوارانه راهی این دیدار شود که در این صورت دیداری پرهیجان تر را برای طرفداران تیم ملی رقم خواهد زد. اما حتی در صورت نتیجه نگرفتن در پیونگ یانگ هم نمی توان از حاشیه های دیدار ایران و امارات به راحتی گذشت.

در دیدار سال گذشته دو تیم در ورزشگاه آزادی شایعاتی شنیده شد که ماموران انتظامی سعی کرده بودند از نمایش پرچمهایی با شعارهای حمایت از خلیج فارس جلوگیری کنند. این صحبت های غیر رسمی به نظر اجرای قانون مسابقات می رسید اما چند روز قبل که با هوشنگ نصیرزاده که صحبت می کردم، ایشان عنوان کردند که موضوعاتی مانند این درصورت قانون مسابقات نیست و در صورت نمایش این پرچمها، محرومیتی گریبانگیر تیم ایران نمی شود.

آقای نصیر زاده ادامه دادند فدراسیون ایران تنها زمانی دچار محرومیتی در این زمینه می شود که به تحریک تماشاگران در این زمینه بپردازد و سازماندهی تماشاگران در این زمینه را به عهده داشته باشد؛ پس درباره ایده ای که می نویسم نمی توان امید چندانی به کمک فدراسیون فوتبال داشت.

استفاده از کاغذهای رنگی برای نشان دادن نام خلیج فارس به نظر من هم ایده مناسبی ست. این ایده پیشتر در بازی پرسپولیس و استقلال هم به صورت کوچک شده اجرا شده است و مسلمن دوربینهای تلویزیونی را بیشتر از پیش متوجه نام خلیج فارس خواهد کرد. اگر شایعات سال قبل هم درست بوده باشد دلیلی برای جلوگیری از ورود کاغذهای رنگی به ورزشگاه دیگر منطقی به نظر نمی رسد.

تماشاگران پرسپولیس در دربی ۶۶

تنها نکته ای که می ماند سازماندهی تماشاگران است. این موضوع را نمی دانم چه کسی می تواند به خوبی انجام دهد. کسی بهتر می تواند از این ایده استفاده کند؟

پی نوشت:

این ایده را دوست خوبم محمود مقصودی چند وقت قبل داده بود

بازگشت به گذشته؟

inter233 — Tue, 07 Apr 2009 09:52:18 GMT

بایگانی شده در فوتبال ملي

اکنون که می‌گویم "فوتبال احساسی" ناخودآگاه یاد بازی با کویت در تهران سال 1997 می افتم، یاد دروازه‌های خالی که باز نمی‌شدند و حرکات دایی و باقری کنار تیر دروازه کویت پس از به ثمر نرسیدن گلی حتمی و البته به یاد گفته‌ی معلم آن‌روزهایم که می‌گفت بچه هایم تا دقیقه هفتاد دعا می‌کردند تیم گل بزند و بیست دقیقه آخر دعا می‌کردند تیم گل نخورد!

سرمربی آنروزهای تیم ایران هم مانند امروز محمد مایلی‌کهن بود؛ مردی که دیشب بر تمام ناکامی‌هایش آب طهارت ریخت. با برخی از گفته‌های دیشب مایلی‌کهن موافقم، حتی از وضعیت فولادی که بسیاری او را مسبب سقوط آن تیم می‌دانند آگاهم اما دیشب فردوسی‌پور یکی از شبهای بدش را پشت سر گذاشت. او به مصاحبه‌شوندگانش اجازه هر هنرنمایی دلخواهی را داد تا شاهد جولان تاج و مایلی کهن باشیم.

از برنامه دیشب نود یک SMS در گوشیم مانده است، پیام کوتاهی با تنها یک شماره2؛ پیام را نفرستادم ، با اینکه به آینده خوشبین نبودم اما باز هم شک داشتم که تیم ایران حتی با انتخاب مایلی‌کهن به جام‌جهانی نرود؛ مگر می‌شود با این همه ستاره تیم را به جام‌جهانی نبرد؟ از برنامه دیشب فقط این را می دانم که در این مورد، دیگر بهتر بودن از مربی قبلی کافی نیست...

شانس ایران و دیگر تیم‌ها برای صعود

inter233 — Mon, 30 Mar 2009 08:26:18 GMT

بایگانی شده در فوتبال ملي

ایران هنوز هم شانس دارد، این موضوع واقعیتی‌ست که افشین قطبی بر زبان می‌آورد. این شانس حتی آنقدر می‌تواند مورد اطمینان باشد که ایران با سه برد پیاپی به عنوان یکی از دو سهمیه مستقیم این گروه به جام‌جهانی قدم بگذارد. با باخت عربستان به کره شمالی در روز پنجم مسابقات این گروه، معادلات عادی به هم ریخته و تیم کره شمالی نیز به جمع مدعیان پیوسته است. به احتمال قریب به یقین حداقل یکی از تیم‌های صعود کننده از این گروه در روز آخر مسابقات مشخص خواهد شد و این موضوع امتیازی منفی برای اماراتی‌‌ها ست که در این روز استراحت می‌کنند؛ هرچند که به طور طبیعی کسی شانسی برای آنها قائل نیست. روز هفتم در روز هفتم مسابقات ایران استراحت دارد و دوتیم کره شمالی و کره جنوبی در استادیوم جام‌جهانی سئول به مصاف هم می‌روند که با توجه به تاریخچه بازیهای دو تیم چندان امیدی به برد تیم کره شمالی نیست. به احتمال فراوان جنوبی‌ها در این دیدار به پیروزی می‌رسند اما از نتیجه تساوی این دیدار نیز نباید غافل بود. تساوی معادلات گروه را کمی دشوارتر می‌کند. در دیگر دیدار این روز برد عربستان بر امارات در ورزشگاه فهد ریاض دور از انتظار نیست. روز هشتم روز هشتم مسابقات کره‌‌جنوبی در شهر ابوظبی به مصاف امارات می‌روند. اگرچه کره‌ای ها سابقه‌ای طولانی در تساوی با اماراتی‌ها دارند اما برد کره در این دیدار دور از انتظار نیست. آن‌ها اگر دیدار چهارشنبه این هفته برابر کره شمالی و دیدار برابر امارات را با پیروزی پشت سر بگذارند به احتمال فراوان بیش از نیمی از راه صعود را می‌پیمایند. در این روز ایران نیز میهمان کره شمالی‌ست. کره‌ای‌ها معمولن در رابر ایران شکست خورده‌اند؛ برد ایران این تیم را با 9 امتیاز به احتمال فراوان باز هم در جایگاه چهارم این گروه در پایان این روز قرار می‌دهد.

آزادی هم فرو ریخت

inter233 — Sat, 28 Mar 2009 18:18:18 GMT

بایگانی شده در فوتبال ملي

«نه هنوز باورم نمی‌شود» این حال من تا 45 دقیقه پس از پایان بازیست؛ کاملن شوک شده جلوی تلویزیون نشسته‌ام و یک در میان دو شبکه طپش و ابوظبی اسپرت را نگاه می‌کنم؛ یکی میزگرد باخت و دیگری شیرین کاری در آزادی!

خبرنگار ابوظبی اسپرت در میان صحبتهایش به شعار تماشاگران ایرانی اشاره می‌کند و به فارسی و لهجه عربی می‌گوید:« دایی حیا کن تیم ملی رها کن» و نمی‌تواند جلوی خنده‌اش را بگیرد؛ ناخودآگاه فحشی خانوادگی نثارش می‌کنم.

با اینکه برایم در این چند مدت دیدن دروازه‌بان تسلیم‌شده ایرانی نشسته بر زمین تبدیل به عادت شده است اما هنگامی که در پایان بازی سجده شکر بازیکنان عربستان در آزادی را می‌بینم، می‌خندم ؛ از برج و باروی آزادی هم چیزی نمانده است. در عمرم این صحنه‌ها را در آزادی ندیده‌ام. می نشینم با تلخند این صحنه‌ها را تماشا می‌کنم. "خلیج" خوانده شدن خلیج فارس آن‌هم در تهران را هم گوش می‌کنم؛ شما را نمی‌دانم اما من صبرم زیاد است.

بگذارید از اول شروع کنم؛ از لحظاتی که قرار است شادمانه بنویسم؛ بگذارید همان لحظات را برایتان شرح دهم:

ایران یک بر صفر پیش است و تماشاگران نام دایی را فریاد می‌زنند؛ لیدهای مختلف را در ذهنم مرور می‌کنم«چند وقت قبل پس از آن ماجراها شاید کسی فکرش را نمی‌کرد دوباره نام دایی در آزادی شنیده شود...» دوربین دایی را گرفته است؛ لحظه‌ای نمی‌کشد که ایران گل تساوی را دریافت می‌کند؛ شروعی برای شکست در برابر چشم حامیان...

پیوست:

ایران 1 – 2 عربستان در بالاترین

در انتظار روزهای خوب نساجی

inter233 — Mon, 23 Feb 2009 10:02:18 GMT

اعتماد ملی – در انتظار روزهای خوب نساجی (PDF)

در پایان صحبت‌هایم با مدیرعامل نساجی به لوح تقدیرنامه ای اشاره کردم که بر روی دیوار بود، لوحی به تاریخ 11خرداد 1385 که در آن از زحمت‌های او تشکر شده بود. از او پرسیدم آیا فکر می کنید پس از اینکه این پست را ترک کردید، مردم به خاطر زحمت‌هایی که در این چند مدت کشیدید، باز هم از شما تشکر کنند؟ پاسخ او چند واژه ساده بود :« نمی دانم، این دیگر قضاوتش با تماشاگران است ولی به هرحال کارنامه ام مشخص است.»

او خودش هم می دانست که دیگر محبوب نیست.