بایگانی شده در  به مرکز فوتبال و به شعاع حاشیه

خیابانی که با صدای او حماسه ملبورن جاودانه شد، در سال­های اخیر دچار افت شدید و محسوسی در زمینه­ی گزارشگری شده است که بیشتر یک سقوط آزاد به­شمار می­آید.

سقوط آزاد خیابانی در این سالها با اوج گرفتن نسل جدید گزارشگران فارسی­زبان همراه شده که جایگاه او را در این زمینه بیشتر متزلزل ساخته است. البته بیشتر تقصیرها بر گردن خود خیابانی­ست. اوست که در بیشتر مدت گزارشش در جایگاه یک مجری اخلاق­گرا می­نشیند و فراموش می­کند که قرار است گزارشگری باشد که یک بازی زنده را گزارش می­کند. او بارها فراموش می­کند که هیجان یک دیدار در هنگام به ثمر رسیدن گل یا ایجاد موقعیت خطرناک است و هیجان صدایش را در این لحظات از بیننده دریغ می­کند.

سرعت تلفظ وا­ژه­های جواد خیابانی در ثانیه حتی از آرامترین بازی لیگ ایران نیز آرام­تر است و ریتم آرام صحبت کردن او تنها سریعتر از برخی گزارشگران استانی­ست. دیگر هیچ علاقه­مند به فوتبالی، دوست ندارد بازیهای اروپایی را با صدای خیابانی ببیند. او در گزارشش بارها دچار اشتباه می­شود، خواه این اشتباه در متوجه نشدن صحنه­ها باشد یا در جمله­بندی نادرست؛ اشتباهاتی که البته مدتها، گاه و بی­گاه برای او رخ می­دهند.

او در گزاش دیروزش (استقلال-صبا باتری) نیز این اشتباهات را به فراوانی انجام داد و همان گزارش همیشگی­اش را ارائه کرد. دیگر جواد خیابانی مدتهاست یک فراموش­شده در عرصه­ی گزارشگری به شمار می­آید و کسی از او انتظاری ندارد؛ خیابانی فراموش شده­ای­ست که البته گزارش هم می­کند.