همه چيز طبيعي بود و قابل انتظار، از داوري ديدار گرفته تا شيوه‌ي بازي تيم ايران، از ورزشگاه آزادي گرفته تا تشويق تماشاگران همه چيز  قابل انتظار بود و كاملآ ايراني؛ بدون هيچ پيشرفتي نسبت به قبل و حتي در برخي موارد با پسرفتي قابل مشاهده !

نمي‌دانم آقاي مايلي‌كهن اكنون چه نظري در مورد شيوه‌ي بازي تيم ايران دارد، مردي كه تاكتيك تيم ايران در زمان برانكو را فاقد كيفيت مي‌خواند و در برنامه‌اي تلويزيوني عنوان ‌كرد كه تيم ايران از انجام يك كار دو يا سه نفره‌ي تركيبي عاجز بود، اكنون در مورد تيم ايران چه نظري دارد؛ تيم كنوني ايران نيز به دور از انجام اين حركات، بازي امروزش را به پايان برد.

تيم‌مان فرق چنداني نسبت به زمان برانكو نداشته است، شايد تنها فرقش اين باشد كه بازيكنان زيادي به اردو دعوت شده‌اند و يا اينكه تيم مي‌تواند به دور از جوسازي روزنامه‌ها ، به بازي‌هاي تداركاتي با تيم‌هايي مانند امارات بپردازد يا شايد بازيكنان زيادي در هر بازي تعويض مي‌شوند؛ وگرنه من فرق چنداني بين تيم برانكو و قلعه‌نويي نمي‌بينم. برانكو به يك بازيكن 37 ساله در خط حمله اعتقاد داشت و قلعه نويي به يك بازيكني با حدودآ همين سن در خط دفاع؛ همان بازيكني كه در اين سن و سال با واژه‌ي تاخير در دفاع  آشنا نيست و به راحتي يك كارت زرد مي‌گيرد. من بازي خاصي از ايراني ها بر روي زمين نديدم و تمام موقعيت‌هاي تيم ايران بر روي بازي هوايي اين تيم خلق شد، شيوه‌اي كه البته اماراتي ها چندان در دفاع آن موفق نشان نمي‌دادند

ورشگاه آزادي هم بدون تبليغات همانند سالهاي دهه‌ي 60 نشان مي‌داد، البته با همان شيوه‌ي تشويق.تنها تفاوت آن با آزادي آن سالها در تعداد تماشاگر بود. هو كردن واحدي نيكبخت هم چيز تازه‌اي بود بعد از 5 سال حضور مربيان خارجي بر روي نيمكت تيم ايران.