به ياد دارم كه برانكو را براي دعوت كردن از بازيكنان لژيونر براي ديدار آخر مقدماتي جام‌جهاني مقابل ژاپن به باد انتقاد گرفتيم كه اين چگونه تيمي‌ست كه تنها يازده بازيكن توانايي حضور در ميدان ژاپني‌ها را دارند و تيممان چه مربي بي‌جراتي دارد! همين علي كريمي كه من با مشاهده‌ي چهره‌ي بي‌انگيزه اش در بازي با تايوان از فوتبال ديدن خسته مي‌شدم، در روزهاي پس از باخت به ژاپن در سايت رسمي‌اش به سرمربي تيم ملي ايران، برانكو، اینگونه تاخت: «بچه ها در حد انتظار نبودند، البته آنها هيچ تقصيري ندارند. چسبيدن به چند بازيكن و در هر شرايطي ار آنها استفاده كردن و جوانها را روي نيمكت نشاندن حاصلي بهتر از اين نخواهد داشت. مربي تيم ملي بايد بيش از اينها جرات و جسارت داشته باشد و به جوانها ميدان بدهد.»

« ديداري كه پايان خوشي هم براي ما داشت...» عادل فردوسي‌پور ديروز بعد از پايان بازي با كره‌ي جنوبي در استديو شبكه‌ي جام‌جم مزه ‌پراكني نمي‌كرد بلكه واقعيت را بيان مي‌نمود. سرمربي ايراني تيم ملي اگر چه بازي به بازي موفق‌تر نشان مي‌دهد اما تاكنون چيز خاصي از خود نشان نداده است، بازي با كره‌ي جنوبي نشان داد كه ما با مربي ايراني هم به دنبال نتيجه خواهيم بود و نه بازي زيبا؛ و اگر مجبور هم باشيم 45 دقيقه در زمين خودمان دفاع مي‌كنيم. اگر مجبور باشيم برخي دقايق 1-0- 0- 6-3 يا شايد 0-1-6-3 بازي مي‌كنيم!

 نمي‌دانم تا چه زماني بايد به خاطر تعصب ديگران آزرده و ناراحت شويم. كه آنها به خارجي‌ها و به برخي ايراني ها بگويند همه‌چيزمان ايراني شده است، كه ما همه‌چيزمان با ايراني‌شدن خوب است، كه با « شكستن سمبلهاي برانكو» به ديگران نشان دهند ما چيز ديگري هستيم! بياييد واقع ‌بين باشيم، تعصب بي‌مورد را كنار بگذاريم كه تعصب بي‌مورد فايده اش باخت است! بله، امير قلعه‌نويي ديروز كمي از تعصب هاي بي‌موردش دست برداشت و موفق هم شد؛ ديروز ابتدا ميرزاپور به ميدان بازگشت و سپس كعبي؛ اين تساوي براي قلعه نويي يك تساوي نبود، بلكه واقعآ يك پيروزي بود. ديروز اگرچه دانش فوتبال بازنده نبود ولي قلعه‌نويي يك برنده بود.

بازي با كره يك پيام بسيار مهم براي ما داشت، كه ايران همواره ايران است و ترسناك، فرقي نمي كند در چه حال باشد و نام ايران براي قاره‌ي آسيا هنوز بزرگ است و بسيار قابل احترام، اين مورد را اضطراب بازيكنان كره اي به وضوح نشان مي‌داد. اما آيا با آقاي قلعه نويي ما مي‌توانيم به جايگاهي بالاتر از آسيا برسيم؟

همه چيز طبيعي بود و قابل انتظار، از داوري ديدار گرفته تا شيوه‌ي بازي تيم ايران، از ورزشگاه آزادي گرفته تا تشويق تماشاگران همه چيز  قابل انتظار بود و كاملآ ايراني؛ بدون هيچ پيشرفتي نسبت به قبل و حتي در برخي موارد با پسرفتي قابل مشاهده !

نمي‌دانم آقاي مايلي‌كهن اكنون چه نظري در مورد شيوه‌ي بازي تيم ايران دارد، مردي كه تاكتيك تيم ايران در زمان برانكو را فاقد كيفيت مي‌خواند و در برنامه‌اي تلويزيوني عنوان ‌كرد كه تيم ايران از انجام يك كار دو يا سه نفره‌ي تركيبي عاجز بود، اكنون در مورد تيم ايران چه نظري دارد؛ تيم كنوني ايران نيز به دور از انجام اين حركات، بازي امروزش را به پايان برد.

تيم‌مان فرق چنداني نسبت به زمان برانكو نداشته است، شايد تنها فرقش اين باشد كه بازيكنان زيادي به اردو دعوت شده‌اند و يا اينكه تيم مي‌تواند به دور از جوسازي روزنامه‌ها ، به بازي‌هاي تداركاتي با تيم‌هايي مانند امارات بپردازد يا شايد بازيكنان زيادي در هر بازي تعويض مي‌شوند؛ وگرنه من فرق چنداني بين تيم برانكو و قلعه‌نويي نمي‌بينم.