علی کریمی از لحاظ اخلاق ورزشی، دنیایی از متضادهاست! یک فصل به طور کامل همه را متعجب می کند و مرد اخلاق مسابقات می شود و فصل بعد، تا اکنون، مرد بی اخلاق مسابقات لقب می گیرد؛ اما این اخلاقیات ورزشی تاثیری در محبوبیت او ندارد، او همیشه محبوب است! البته ستاره هایی از دست او همیشه محبوب هستند چرا که کسی نمی تواند از محبوب نبودن مارادونا، کانتونا یا دیگران صحبت کند؛ جادوگری وجه اشتراک همه این ستاره هاست.

افشین قطبی، که پیشتر از فوتبال ایران به عنوان معجونی از سیاست، فوتبال و دین نام برده بود، امروز در حالی در مراسمی سیاسی شرکت کرد که شماری از مردم ایران آن‌را به رسمیت نمی شناختند و این حضور سرآغاز کاهش محبوبیت سرمربی تیم ملی در میان مردم شد.

شماری از مردم این حرکت قطبی را نکوهش کردند و شماری دیگر نیز آن‌را خیانتی به خود دانستند، خیانت به جمعی که همواره از او حمایت کردند و او را تنها نگذاشتند. آنها انتظار نداشتند که قطبی در این مراسم حاضر شود.

 قطبی، که برای نشستن بر نیمکت تیم ملی راهی دراز را طی کرد، همواره در میان مردم از اعتبار قابل توجهی برخوردار بود و انتخاب شدن او به این سمت در روزهای نزدیک انتخابات ریاست جمهوری سبب شد که بسیاری از این انتخاب به عنوان حربه‌ی دولت برای جمع‌آوری آرا یاد کنند.

قرار گرفتن نام قطبی در کنار نام کفاشیان، رییس فدراسیون فوتبال، و تاج، نایب رییس فدراسیون فوتبال، در این مراسم، این شبهه را بر می‌انگیزد که شاید گزارش های رجانیوز و انتقادهای این خبرگزاری از قرارداد قطبی و دوره حضور کفاشیان در فدراسیون فوتبال بر این حضور تاثیر گذارده و حضور قطبی در این مراسم برای کاهش فشار بر روی فدراسیون صورت گرفت.

حضور قطبی در مراسم امروز سبب شده تا او دیگر جنتلمن دوست داشتنی مردم نباشد، او در آینده فشار‌های زیادی را در ورزشگاه ها متحمل خواهد شد و بدون حمایت مهمترین حامیانش روی لبه تیغ راه خواهد رفت؛ راهی که برانکو ایوانکویچ را سرانجام به ترک ایران واداشت.

   پیوست:

   مرگ ناگهانی یک نفر در مراسم تنفیذ احمدی‌نژاد – مسیح علی نژاد

   صدا–مصاحبه قطبی با بی بی سی فارسی-فوتبال ایران معجونی از سیاست فوتبال و دین

   پیوست ۲:

  پشت پرده حضور قطبی - سعید قرایی - تک به تک

    پی‌نوشت:

   حال آیت الله حسن‌زاده آملی، دانشمند سالخورده‌ای که سالها از سیاست فرار کرد، چندان مناسب نیست، برای سلامتی او هم دعا کنید...

به سایت مهدوی‌کیا که سر بزنی، دیگر نامش Mr. Speed نیست، اسمش با نام مهدوی کیا عوض شده است؛ نسبت به چند سال قبل تغییر به جایی‌ست اما مهدوی کیا این روزها اگر تند ندود، باز هم می‌تواند گرد و خاک به پا کند!

مهدوی‌کیا ناراحت از اتفاقات اخیر، دیروز در وبسایتش نامه‌ای [PDF] را با دست‌خط خودش منتشر کرد که در آن به افرادی که او را وطن فروش نامیده بودند، تاخت. ناراحتی او از زمانی شروع شد که برخی از رسانه ها عنوان کردند مهدوی کیا و کریمی پس از پرداخت نشدن پاداش ملی‌پوشان در دیدار امارات، اعتراض کرده اند. موضوعی که البته مهدوی‌کیا را به فکر پس دادن تمامی پاداش‌های یک سال اخیر فدراسیون نیز انداخت. [سیاست فدراسیون در قبال مچ بند سبز بازیکنان تیم ملی نیز سهم به سزایی در ناراحتی مهدی داشت.]

از دیگر موضوعات نامه مهدوی‌کیا می‌توان به سیاست فدراسیون در قبال بازیکنانی که با مچ‌بند سبز در سئول حاضر شده بودند و حذف ایران از جام‌جهانی اشاره کرد که مهدوی کیا به آنها پرداخته است.

مهدوی‌کیا اگرچه این روزها در اوج آمادگی به سر نمی‌برد اما نمی‌شود از زحماتی که برای ایران کشید، چشم پوشید. مهدوی‌کیا سهم به سزایی در شکل‌گیری دوران طلایی فوتبال ایران داشت و یکی از موفق‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران بود. به او تنها به چشم یک فوتبالیست نگاه نکنید! شاهین رحمانی پیشتر نوشته بود حتی چاپ مقاله‌هایی از رییس جمهوری وقت ایران، خاتمی، در روزنامه های آلمانی هم به اندازه‌ی حضور مهدوی‌کیا در فوتبال آلمان در تغییر نگرش آن‌ها نسبت به ایرانی‌ها کارساز نبوده است.

کاپیتان سابق فوتبال ایران، که ماجرای همسر دومش هم نتوانست تاثیر زیادی بر روی محبوبیت او بگذارد، به همراه چند بازیکن دیگر ایران در دیدار سئول با مچ‌بندی سبز به میدان رفت تا همه‌ی ایرانی‌ها را شگفت زده کند. او تنها بازیکنی بود که در نیمه دوم مچ بند سبزش را از دستش بیرون نیاورد و اولین کاپیتانی شد که در این چند ساله با بازوبندی سبز به میدان رفته است.

پی نوشت [۱۹/۴/۱۳۸۸]:

حیفم آمد از مهدوی کیا صحبت کنیم و از سخت کوشی او نگوییم؛ سخت کوشی او در متقاعد کردن توماس دال برای ماندن در هامبورگ که سرانجام موفق به انجام دادن هدفش شد. روزشمار تنش ميان کیا و توماس دال پس از صعود تیم ایران به جام‌جهاني را یک بار دیگر با هم مرور کنیم:

 10-4-1384 : توماس دال در مصاحبه‌ای با روزنامه‌ی مورگن پست صریحآ اعلام می‌کند که اگر به جای مهدوی‌کیا بود هامبورگ را ترک می کرد. این دومین تهدید توماس دال برای مهدوی‌کیا در عرض 7 روز به شمار می آید.

 19-4-1384 : مهدوی کیا تنها بازیکن باشگاه هامبورگ است که در سفر به مقدونیه این تیم را همراهی نمی کند. مورگن پست از این حرکت با عنوان « دال هشدار خود را با این بازیکن ایرانی عملی کرد» یاد می‌کند. و سپس مصاحبه‌ی مهدوی کیا با ایسنا...

 20-4-1384 : در پی مصاحبه‌ی تند مهدوی‌کیا با ایسنا درباره وضعیتش در هامبورگ و پیامد آن، دال تنها چند جمله را بر زبان می‌آورد و از اظهار نظر رسمی در مورد گفته های کیا پرهیز می‌کند «نمی خواهم در باره‌ي این رابطه حرفی بزنم. ما هر مشکلی داشته باشیم در درون تیم حل می‌کنیم و دلیلی ندارد آنرا به سطح روزنامه‌ها بکشانیم.»

 25-4-1384 : توماس دال برای سومین بار نام مهدوی کیا را از بازیکنان اعزامی به دیدار جام اینترتوتو و اين بار برابر نماينده‌ي پرتغال خط می ‌زند.

 31-4-1384 : مهدوي‌كيا براي بازي برگشت هامبورگ و يونيائو ليريا نيز نمي‌تواند به عنوان بازيكن ذخيره بر نيمكت هامبورگ بنشيند

 5-5-1384 : توماس دال براي پنجمين ديدار هامبورگ در جام اينترتوتو برابر نماينده‌ي چك، بازهم نام مهدوي‌كيا از ليست 18 نفره‌اش خط مي‌زند

 12-5-1384 : نام مهدوي‌كيا براي بازي برگشت مقابل نماينده ي چك نيز در ميان ليست 18 نفره يه چشم نمي‌خورد.

 18-5-1384 : مهدوي كيا در تركيب 18 نفره مقابل والنسيا نيز جايي ندارد

 22-5-1384 : بازي برابر بيلفلد در هفته‌ي دوم بوندسليگا پس از نيمكت نشيني در ديدار نخست ، كيا با ورود به زمين روح تازه اي به هامبورگ مي‌بخشد و پيروزي را براي دال به ارمغان مي‌آورد. 

 30-5-1384 : یک پاس گل و نیز گلزنی به اشتوتگارت کیکرز در جام حذفی؛ هامبورگ همانند دیدار با بیله‌فلد باز هم با ورود مهدوی کیا بر بازی حکمرانی می کند و توماس دال در پایان این دیدار به مهدوی کیا می گوید «خیلی برای تو خوشحالم»

   پیوست:

   تو بزرگ‌ترینی مهدی! - فریادنامه - امیر علیزاده

   خداحافظ کاپیتان  - وقت کشی - عیسی عظیمی

 

به دوستانم گفته بودم که می‌خواهم هر دو بازی گروه مساوی شود؛ عجیب بود که دوست نداشتم تیم ملی کشورم ببرد؛ عجیب بود، عجیب.

دقیقه 85 بازی کره شمالی و عربستان که شد؛ دلم لرزید. به خودم گفتم واقعن دوست داری تیم ملی حذف بشه؟ حالم مثل کسی بود که دوست داشت خودکشی کند اما در آخرین لحظات منصرف می‌شود اما بازی مساوی شد و ما حذف شدیم.

حالم گرفته شد اما از دست بازیکنان تیم ملی ناراحت نیستم، تمام تلاششان را کردند. این بار اما حس کردم که این تیم ملی کشورم است، احساس نزدیکی به این تیم ملی کردم. همه شان جاودانه‌اند؛ حتی علی کریمی را به خاطر آن بی نظمی بازی پرتغال در جام جهانی بخشیدم؛ همه شان را دوست دارم؛ احساسی که نسبت به آنها دارم همان احساس سال 98 است...

پیوست:

مچ بندهای سبز در زمین چمن - بی بی سی فارسی - بزرگمهر شرف الدین

با این حال تاریخ آنها را به خاطر خواهد سپرد - فریادنامه - امیر علیزاده 

مچ بندها در حمایت از موسوی بود - سایت گل

همدلی تیم ملی با مردم -اعتماد ملیPDF[دلیل برداشتن مچ بندها؛شایعه ای در کار نیست!]

بستن دست بند سبز بازیکنان تیم ملی مقابل کره جنوبی - بالاترین

   بایگانی شده در فوتبال ملي 

«نه هنوز باورم نمی‌شود» این حال من تا 45 دقیقه پس از پایان بازیست؛ کاملن شوک شده جلوی تلویزیون نشسته‌ام و یک در میان دو شبکه طپش و ابوظبی اسپرت را نگاه می‌کنم؛ یکی میزگرد باخت و دیگری شیرین کاری در آزادی!

خبرنگار ابوظبی اسپرت در میان صحبتهایش به شعار تماشاگران ایرانی اشاره می‌کند و به فارسی و لهجه عربی می‌گوید:« دایی حیا کن تیم ملی رها کن» و نمی‌تواند جلوی خنده‌اش را بگیرد؛ ناخودآگاه فحشی خانوادگی نثارش می‌کنم.

با اینکه برایم در این چند مدت دیدن دروازه‌بان تسلیم‌شده ایرانی نشسته بر زمین تبدیل به عادت شده است اما هنگامی که در پایان بازی سجده شکر بازیکنان عربستان در آزادی را می‌بینم، می‌خندم ؛ از برج و باروی آزادی هم چیزی نمانده است. در عمرم این صحنه‌ها را در آزادی ندیده‌ام. می نشینم با تلخند این صحنه‌ها را تماشا می‌کنم. "خلیج" خوانده شدن خلیج فارس آن‌هم در تهران را هم گوش می‌کنم؛ شما را نمی‌دانم اما من صبرم زیاد است.

بگذارید از اول شروع کنم؛ از لحظاتی که قرار است شادمانه بنویسم؛ بگذارید همان لحظات را برایتان شرح دهم:

ایران یک بر صفر پیش است و تماشاگران نام دایی را فریاد می‌زنند؛ لیدهای مختلف را در ذهنم مرور می‌کنم«چند وقت قبل پس از آن ماجراها شاید کسی فکرش را نمی‌کرد دوباره نام دایی در آزادی شنیده شود...» دوربین دایی را گرفته است؛ لحظه‌ای نمی‌کشد که ایران گل تساوی را دریافت می‌کند؛ شروعی برای شکست در برابر چشم حامیان...

پیوست:

ایران 1 – 2 عربستان در بالاترین

  بایگانی شده در فوتبال ملي 

1-       قطبی پریروز انتخاب نشد[+]؛ در پایان بازی دیروز شوکه هم شد[+] اما این داستان فوتبال ماست[+]. این روزها پیشتر به ذهن‌مان خطور کرده بود؛ از همان لحظاتی که آخوندی، سحنگوی سازمان، در برنامه‌ی نود قاطعانه از برگزاری انتخابات در موعد مقرر سخن می‌گفت و یکی از آقایان شهنازی و کفاشیان را رییس جدید فدراسیون فوتبال معرفی می‌کرد و صفایی فراهانی تلخندی به لب داشت و سرش را به نشانه‌ی تایید تکان می‌داد...

2-        سرانجام دیروز قرعه را بنام دایی زدند و سرانجام تیم ایران، سرمربی ایرانی خود را شناخت. دایی از آن جهت که آشنا به فوتبال ایران است، در این مرحله کمترین ریسک در نتیجه‌گیری را متوجه منافع تیم ملی می‌کند. دایی در روزگار بازیگریش به پشتوانه‌ی تلاشش از تیم ملی به تمام قله‌های افتخار رسید؛ او ،که چندی پیش عنوان کرده بود تلاشش را برای سرمربیگری در اروپا به کار خواهد بست، اکنون در تیم ملی مشغول شده است...

3-       داستان جنگ بازیکنان به کجا خواهد کشید؟ پاس ندادن‌ها در جام‌جهانی و هزاران اختلاف دیگر. داستان جدال شرکت‌های مجید و دایی بر سر لباس‌ها و خصوصن لباس تیم ملی به کجا خواهد کشید؟ آیا کسی می‌تواند علی دایی را در صورت صعود به جام‌جهانی از سرمربیگری...

4-       اما بی‌خیال این چیزها، دیگر من مطمئن هستم اگر تیم ملی ترکیبی بازی نکند، هیچ بازیکنی نیز به خودش اجازه نمی‌دهد در دقیقه 93 دیداری ملی که در ورزشگاه آزادی بدون گل در جریان است، از فاصله 35 متری ضربه‌ی آزاد مستقیم بزند؛ داشتن سرمربی این خاصیت‌ها را هم دارد!

پیوست:

بازتاب انتخاب علی دایی به عنوان سرمربی تیم ملی در سایت بالاترین

   بایگانی شده در فوتبال ملي

فوتبال ملی ما باز هم در حال تکاپو و بیدار شدن است و حضور در مرحله‌ی مقدماتی جام جهانی، مهمترین دلیل جستجوی زندگی نزد فوتبال ملی‌ ماست. پس از مدتها سردرگمی، سرانجام آرتور جرج با کارنامه‌ای نه چندان موفق قرار است نخستین سرمربی پرتغالی تاریخ فوتبال ملی ایران باشد و سکان هدایت این تیم را بر عهده بگیرد؛ انتخابی که البته حرف و حدیث‌های زیادی را به همراه داشته است.

این تنها انتخاب غیرقابل پیش بینی فدراسیونهای فوتبال آسیایی نیست؛ اگر به سرمربی دیگر تیم‌های آسیایی دقت کنیم نیز به نامهای چندان مشهوری برخورد نمی‌کنیم.استرالیایی‌ها که از قبل از بازی سومشان در برابر تایلند در جام ملتها عنوان کرده بودند که پس از این مسابقات گراهام آرنولد را به تیم‌های پایه می‌فرستند و سرمربی جدیدی را انتخاب می‌کنند، با توجه به امکانات مادی بسیار خوب و وقت زیادی که در اختیار داشتند سرانجام با وربیک، هلندی جوان و نه چندان مشهور، به توافق رسیدند. کره‌جنوبی نیز که با استعفای وربیک در پایان جام ملت‌ها نیمکت رهبریش را خالی از سرمربی می‌دید تصمیم گرفت این نیمکت را پس از چند سال به سرمربی داخلی بسپارد. ژاپن نیز اگرچه برحسب یک حادثه‌ی پیش‌بینی‌ نشده سرمربی خود را از دست داد همانند رقیب سنتی‌اش ،کره‌ی جنوبی، در فرصت کوتاه باقیمانده علاقه‌ای به استفاده از سرمربی غیربومی نشان نداد و همانند آنها یک سرمربی بومی را جانشین سرمربی غیربومی خود کرد.

از زمان پایان جام ملت‌ها تقریبن تمام تیم‌های آسیایی پس از آنکه سرمربی خود را از دست دادند، از چرخه‌ی "بومی به جای غیر بومی" و یا "غیر بومی به جای بومی" استفاده کردند و هرچه زمان انتخاب سرمربی تیم ملی تنگ‌تر ‌شد تصمیم‌شان بیشتر به سمت مربیان بومی و یا سرمربی غیربومی آشنا به فوتبال آسیا رفت.

عراق و البته تیم نه چندان مطرح سوریه از این قاعده جدا بودند. عراقی‌ها که برخلاف تصور همگان جام قهرمانی آسیا را در پایان جام ملت‌ها بالای سر بردند، با داشتن وقت کافی برای انتخاب سرمربی، هدایت تیمشان را به سرمربی نروژی سپردند؛ سوریه اما تنها تیمی بود که در زمان کم باقیمانده تا اعلام لیست بازیکنان به فیفا از سرمربی ناآشنا به فوتبال آسیا و غیر بومی استفاده کرد.

در کشور ما نیز همانند چند سال گذشته این چرخه رعایت شد و امیر قلعه‌نویی جای خودش را به سرمربی غیر بومی داد. البته انجام این چرخه در زمان کنونی نسبت به دفعات قبل تقریبن برتری خاصی نداشت و حتی با توجه به زمان کم باقیمانده برای انتخاب سرمربی، این چرخه نسبت به دفعه‌های قبل در موقعیت بدتری قرار گرفت. آرتور جرج همانند دیگر انتخاب‌های تیم‌های آسیایی شاید تنها یک مزیت به لیست 4 نفره‌ی کمیته ی انتقالی داشت و آنهم حضور در فوتبال آسیا بود؛ حضوری که البته همانند حضورش در تیم‌های ملی سوییس، پرتغال و کامرون چندان درخشان هم نبود؛ البته نباید فراموش کنیم که جرج با کامرون کمتر از یکی دو دقیقه با جام جهانی فاصله داشت اما نتوانست با این تیم به جام جهانی راه یابد.

"اگر شما سرمربی تیم ملی کامرون باشید و در دقیقه ی نود و پنجم آخرین دیدارتان که با نتیجه‌ی مساوی در جریان بوده و درحالی که شما به گل احتیاج دارید و داور به سود شما یک پنالتی گرفته است، ضربه را به چه کسی می‌دهید؟ به ساموئل اتوو، آقای گل لالیگا، یا پیر وومه، دفاع چپ تیمتان؟" البته کادر فنی کامرون، با پنالتی زدن وومه مخالفتی نکرد و او با بیرون زدن این توپ، مانع از حضور تیم کامرون در جام‌جهانی 2006 شد، موضوعی که تنها آرتور جرج می تواند از آن برایمان صحبت کند.

 پیوست:

5 شنبه ، 24 آبان 1380 ، 15 نوامبر 2001

آزادي ، تهران

...  لبخند سرد و آرام، تنها پاسخ چیرو در این لحظات به طرفداران تیم ایران است ؛ طرفدارانی که اکنون دیگر ناراضی‌تر از همیشه، بطری‌های آب‌شان را برای نیمکت تیم ایران پرتاب می‌کنند. تیم ايران ديگر شانسي براي صعود ندارد و چیرو مسلمآ بايد براي تمامي كارهايش در اين چند وقت پاسخي قانع كننده داشته باشد.

چیرو با اينكه به پايان بازي وقتي نمانده است و ايران به 2 گل [دست كم براي تساوي] نیاز دارد، ترجيح داده از تعويض هايش استفاده نكند؛ شايد تيم رهبري تفكر خاصي براي عنصرهاي هجومي بر روي نيمكت نداشته باشد و يا شايد او ترجيح داده تا با پافشاري بر تفكراتش ، آخرين دیدارش را نیز بر روي نيمكت تيم ايران به دلخواه خود به پايان ببرد. در لحظات حذف شدن تیم ایران، ديگر فکر کردن به ابن شايدها [همانند تفکر به پاسخ‌های چیرو ] هيچ ارزشي ندارد.

 داستان پر فراز و نشيب صعود ايران وارد دردناك ترين لحظات خود شده است. « له كردن» ، « آخرين اتم انرژي» ، حركات دست پيرمرد و بوسه هايش نقطه ي اوجي از خود به نمايش نگذاشته اند؛ رویای تکرار خاطره‌ی سال 1998 این بار به همراه تیم ایران و بر سر گذاشتن کلاهی همانند کلاه آن سرباز فرانسوی در کره و ژاپن برای چیرو رنگ باخته است *؛ ديگر ايرانيان احساسي نیز نمي توانند در روياهايشان به افتخار آفريني در جام جهاني فكر كنند؛ گل يحيي هم در اين لحظه ها تنها دردها را تازه تر مي كند...

چهره ي در هم پيرمرد كروات، شعله هاي  آتش بر روي سكوها، سر رو به پايين يحيي و چشمهاي قرمزش، همه و همه از اين حكايت دارند که ايران حذف شده است و ايرلند...

... دستان مهدوي كيا رو به بالا باقي مانده ، دايي هم در كنار اوست البته بدون حركتي اعتراض مانند ؛ كارگردان تلويزيون فرانسه باز هم چهره ي دروازه بان يوگسلاوي را از دست نمي دهد: چهره اي ترسان با ته چهره اي شاد . كمي آنطرف تر از اين 3 نفر، ميناوند بهت زده 3 واژه را با فاصله ي زماني كوتاهي بر زبان مي آورد: « واي... واي ،واي » و سپس دستانش را بر روي صورت شوك شده اش مي گذارد. خود ميناوند هم [با حالت شوك شده اش] كم و بيش فهميده كه چه موقعيتي را از دست داده است...

يك دوي عزيزي و دايي در ميانه هاي ميدان يوگسلاوي و سپس پاس عزيزي به جناح چپ، ميناوند را صاحب اين موقعيت كرده است. تيم ايران تنها با 3 پاس دفاع يوگسلاوي بزرگ را به هم مي ريزد و از جريان بازي خارج مي كند. يك سر رو به بالا و دادن چهارمين پاس ، يك پاس تك ضرب رو به جلو ، مي توانست احتمال گل شدن توپ را تا صد در صدر هم افزايش دهد، سر رو به پايين مهرداد در هنگام ضربه اين موقعيت طلايي را از ايراني ها مي گيرد. فرداي مسابقه ، شبكه ي يك تلويزيوني فرانسه براي بارها به نمايش در آوردن و تحليل اين موقعيت از اين مسابقه ، پافشاري مي كند تا اشتياق فراوان آنها نشان از اين داشته باشد كه بازي زيباي ايراني ها آنان را نيز تحت تاثير خود قرار داده است.

مار كوچك ، مانند كافو حمله از گوش ، نبوغ ويژه ،مظهر قدرت و لقب هايي اينچنيني از آن بازيكنان گمنام ايراني در پايان بازيست. در پايان مسابقه اين بازيكنان ايران هستند كه امتيازاتي را به مراتب بالاتر از يوگسلاوها به خود اختصاص داده اند و البته بهترين بازيكن اين ميدان نيز در جمع ايرانيهاست: خداداد عزيزي...