واقعن چه فرقی می‌کرد؟ من به این نتیجه رسیدم که 2،3 دقیقه بیشتر یا کمتر فرقی ندارد، تیمی که نتوانسته یکی دو خطر جدی در 45 دقیقه دوم ایجاد کند، به احتمال فراوان هم نمی‌تواند در 3،4 دقیقه باقیمانده کاری انجام دهد؛ بی خیال بازی شدم، رفتم آبی به صورتم بزنم.

الان هم واقعن نمی‌توانم اشتیاقم برای گلزنی پرسپولیس در آن دقایق را پنهان کنم، واقعن دوست داشتم در همان لحظاتی که بازی را نمی‌بینم یکی داد بزند «گل» و من هم به همراه او فریاد بزنم و به سرعت به سمت اتاقم بدوم؛ اما صدایی نشنیدم، بعد از ظهر بهاری ساکت‌تر از همیشه به نظر می‌رسید.

صورتم را که آب می‌زدم «خدایا»یی گفتم، زبانم بند آمده بود برای ادامه، ماندم که چه بگویم. ساکت بودم و برگشتم. در اتاق را باز کردم، بی امید، از آن لحظاتی که فقط منتظر سوت پایانی، حتی ضربه‌ای را که حیدری زد هم فکر کردم اوت شد، یک لحظه گفتم عجب موقعیتی بود؛ که صدای فریاد فردوسی‌پور با صدای تماشاگران هم صدا شد« و توپ توی دروازه قرار می‌گیره، چه زمانی...

من هم فریاد زدم بیشتر از زمانی که نیکبخت دروازه‌ی اردن را در امان فرو ریخته بود، خوشحال شدم بی‌نهایت، مگر فکر می‌کنید چندبار دیگر این خوشحالیها اتفاق می‌افتد؟ هیجانی‌تر از این هم مگر می‌شود؟ همه به شوخی از گلزنی خلیلی در دقیقه‌ی نود و پنج می‌گفتند و بدست آوردن آقای گلی‌اش، اما این‌بار واقعن گل شده بود، در همین دقیقه‌ها باطعم پیروزی بر سپاهان. رویایی‌تر از این هم مگر می‌شد؟

دیدار فردای دو تیم پرسولیس و سپاهان دیداری ماندگار است؛ دیداری که یکی از آنها می‌تواند برای نخستین بار، دومین قهرمانی لیگ برتر را به نام خود رقم بزند و از این حیث در تاریخ کوتاه این لیگ منحصر به فرد شود.

دو تیم با اینکه در این فصل با کسر امتیاز مواجه شدند؛ در حالی به دیدار فردا قدم می‌گذارند که باز هم در کورس قهرمانی باقی مانده اند. فردا تنها یکی از این دو موفق به کسب عنوان قهرمانی خواهد شد اما باید پذیرفت که بزرگی تنها در تصاحب افتخار نیست و بی‌گمان هر دو تیم شایسته‌ این عنوان هستند. دیدار فردا از آن دست دیدارهایی‌ست که نباید از دستشان داد و اگر شد حتی به ورزشگاه رفت.  

به دور از نتیجه‌ی این دیدار و کسب عنوان قهرمانی هر یک، بیایید یادی کنیم از بازیکنان نسل‌های ابتدایی پرسپولیس که اعتبار نام پرسپولیس وام‌دار آنهاست ؛ بازیکنانی چون حسین کلانی، ابراهیم آشتیانی، علی پروین، همایون بهزادی، عزیز اصلی، مرحوم حمید شیرزادگان، مرجوم محراب شاهرخی، هادی طاووسی و دیگران که امروزه تنها نامشان باقی مانده و این نام‌ها در میان هواداران جاودانه خواهد ماند.

در ده سال اخیر به یاد ندارم تیمی در ورزشگاه آزادی نتیجه نگرفته باشد و سکوها از سرمربی تیم حمایت کرده باشند؛ امروز اما روزی متفاوت در ورزشگاه آزادی بود.

حمایت تماشاگران استقلال از حجازی حتی در هنگام باخت استقلال از عجیب‌ترین روزهایی‌ست که آزادی در این چند سال تجربه کرده است. نه پروین، نه برانکو ، نه چیرو؛ هیچکدام نتوانستند در سالهای اخیر از حمایت سکوها در هنگام باخت تیم‌شان برخوردار شوند. این امر امروز برای حجازی اتفاق نیفتاده است.

با اینکه تیم حجازی ضعیف‌ترین نتایج 20 سال اخیر باشگاه استقلال را بدست آورده و با اینکه رقیب سنتی استقلال، پرسپولیس، در یازده هفته گذشته نتایجی بهتر یا برابر استقلال کسب کرده است اما هیچ‌کدام این‌ها سبب نشده تا بیشتر تماشاگران استقلال امروز به حجازی بی‌حرمتی کنند. این اتفاقات در شرایطی رخ می‌دهد که امیر قلعه‌نویی، کسی که به عنوان سرمربی آخرین جام ویترین افتخارات باشگاه را کسب کرد، بیرون از گود نشسته است و حمایت‌هایش هم بوی تفرقه می‌دهد.

در این شکی نیست که شمارش معکوس برای پایان کار حجازی در استقلال آغاز شده و ادامه روند نتیجه نگرفتن استقلال در این هفته‌ها می‌تواند نیم فصل اول را به عنوان زمان پایان کار حجازی معرفی کند، حتی امکان دارد نیمه حمایت سکوها از حجازی در هفته‌ی دیگر اتفاق نیفتد اما آزادی شاید مشابه آن چیزی را که امروز برای حجازی اتفاق افتاد را تا سالها نبیند. 

   پیوست:

   دو دستگی هواداران استقلال / شعارهای موافقان و مخالفان حجازی

  صحبت‌های حجازی بعد از بازی

  او سالهاست برکنار شده - روزنامه اعتماد - فرزاد حبیب اللهی

بسیار کم پیش می­آید که شیث رضایی در یک کورس جا بماند، آخرین بار شاید به دیدار پرسپولیس – راه­آهن در لیگ برتر سال گذشته برمی­گردد که شیث نتوانست مانع از به ثمر رسیدن گل پیروزی بخش راه­آهن شود، دیدار که شیث در دقایق پایانی آن اخراج شد.

اگر این صحنه را در کنار دقیقه­ی 93 دیدار تیم المپیک ایران و قطر در نیمه­نهایی مسابقات بازیهای آسیایی بگذارید می­توانید بر روی آمادگی شیث نظر بدهید، همان دقایقی که شیث یک تنه کورس را از بازیکنان قطری می­برد و دروازه ایران را نجات می­دهد.

تعویض شیث در میان دونیمه دیدار پرسپولیس - مقاومت شیراز، حرف و حدیث­های زیادی را به همراه داشت. شیث که ابتدا این تعویض را به دلیل «تمایل نداشتن افشین قطبی به بازی او در جناح راست» عنوان کرده بود[+]، امروز در مصاحبه با سایت باشگاه پرسپولیس این حرف­ها را اغراق شده خواند[+]. افشین قطبی نیز امروز عنوان کرد که با استفاده از نوار ویدئویی می­تواند ثابت کند که شیث در دیدار برابر مقاومت سپاسی خوب کار نکرد[+]. البته قطبی در تمرینات امروز بعد از ظهر با رضایی در مورد اعتراضش صحبت کرد[+].

تعویض شیث هر چه باشد تنها به تفکرات قطبی باز می­گردد اما باید قبول کرد که تعویض در دقیقه­ی 45 کمی دیکتاتوروار به نظر می­رسد.

شادمانی نویدکیا در هنگام بلندکردن جام قهرمانی مسابقات حذفی نشانی از ارزش افتخاری که باشگاه سپاهان به آن دست پیدا کرده نداشت، شادمانی سرد و ساده نویدکیا هیچ‌گاه نمی‌تواند تداعی‌کننده‌ی شادمانی کاپیتان تیمی باشد که به نخستین دوبل قهرمانی در جام حذفی ایران دست ‌پیدا کرده است.

بازی برتر تیم سپاهان در دیداری که حریفش توانایی رقابت پایاپای را از دست داده بود هم شاید بر شادمانی کاپیتان غیراحساساتی سپاهان تاثیر گذاشته باشد؛ پیروزی قاطع در برخی موارد بر بروزدادن احساس شادمانی تاثیر می‌گذارد.

سپاهان بهترین باشگاه ایران در چند سال اخیر نشان می‌دهد و کسب افتخارات پیاپی به این تیم کمک کرده است تا نامش را در سطح آسیا نیز مطرح سازد. آنها نخستین تیم ایرانی بودند که توانستند از مرحله‌ی مقدماتی لیگ قهرمانان فراتر روند و در جمع هشت تیم پایانی حضور یابند؛ اتفاقی که به آنها انگیزه و غرور داد و سبب شد که دو کار بزرگ دیگر انجام دهند. نخست شکست پرسپولیس در برابر هواداران پرشمارش و پس از آن قهرمانی مجدد در جام حذفی .

سپاهانی‌ها در سالهای اخیر برای کسب افتخارات بسیاری تلاش کردند و در این راه نیز موفق بودند؛ آنها احترام دیگران به خودشان را نیز به پشتوانه‌ی تداوم افتخاراتشان کسب نموده‌اند، سپاهان اکنون باشگاهی قابل احترام در ایران و آسیا‌ست.

من مطمئن هستم اگر شيث رضايي در پايان ديدار پرسپوليس – راه‌آهن حركت زشت هل دادن حريف را انجام نمي‌داد، از بيشترين شانس براي دريافت جايزه‌ي بازي جوانمردانه‌ي ليگ برتر امسال برخوردار بود! شيث رضايي در صحنه‌ي گل دوم راه‌آهن جوانمردانه‌ترين بازي ممكن را ارائه كرد و [ به جاي اجازه ندادن ] به مهاجم حريف اجازه‌ي گلزني داد. در يورو 96 نيز اين وضع اتفاق افتاده بود؛  در ديدار تركيه -  كرواسي، آلپاي در صحنه‌اي مشابه اجازه‌ي گلزني به گوران ولائويچ  داد تا در پايان رقابت‌ها از سوي برگزاركنندگان مسابقات برنده‌ي جايزه‌ي بازي جوانمردانه یورو ۹۶معرفي شود. شايد شيث از ارزش حركتش آگاهي چنداني نداشت كه در پايان ديدار آن حركت را انجام داد!

شيث و ديگر بازيكنان پرسپوليس اكنون ديگر تماشاگر‌پسند بازي نمي‌كند و امروز نيز براي لحظاتي تماشاگران پرسپوليس با جملات هميشگي‌شان خواستار استعفاي دنيزلي شده بودند. البته بدشانسي نيز دست از سر پرسپوليس بر‌نمي‌دارد.

بعضي مواقع شايد وضعيت جدول و تيم‌هاي ديگر به شما ضربه بزند، مثلآ اگر ديدار پرسپوليس پيش از بركناري سرمربي راه‌آهن به آن تيم بر خورد مي كرد شايد وضعيت ديگري رقم مي‌خورد،‌اما اين‌ موارد تنها بررسي وضعيت ديگر تيم‌هاست، آقاي دنيزلي براي قهرمان شدن بايد به بازي تيم پرسپوليس بيشتر تمركز كند و موضوعاتي اين‌چنيني بيشتر بهانه‌هاي رنگ‌شده‌اي به نظر مي‌رسند.

امروز پس از بازي پرسپوليس – راه‌آهن در استديو جام‌جم باز هم بر سر مربي ايراني و خارجي بحث شده بود،

آقاي جاوداني،

 فكر نمي‌كنيد بهتر باشد به كشتي بپردازيد و بر سر مسائل مضحكي مانند اين بحث نكنيد؟ خودتان هم مي دانيد كه كارنامه‌ي دنيزلي و ميثاقيان در چه حد است و روند اين ديدار نيز به چه گونه‌اي بود!!!

ديدار پرسپوليس- استقلال اهواز ديدار زيبايي بود، و آن به این دلیل بود كه پرسپوليس بعد از مدتها زيبا بازي‌كردن را به نمايش گذاشت، شيوه‌ي تماشاگر پسندي كه پرسپوليس سالها از ارائه آن ناتوان بود. ويژگي ديگر ديدار پرسپوليس و استقلال اهواز، خاموش شدن مربياني‌بود كه گفتارشان پر از حس «مستشارستيزي» ست.

اما بياييد اين موارد را كنار بگذاريم، نمي‌خواهم از اين چيزها بنويسم!

در اين ديدار چيز ديگري توجه مرا به خود جلب كرد، و آن پوششي بود كه دروازه‌بان استقلال اهواز، ابراهيم ميرزاپور، براي حضور در اين ميدان برگزيده بود. پيش از اين در ليگ آماتور ايران بسيار ديده شده بود كه احمدرضا عابدزاده پيراهني را كه در جام جهاني 1998 و در برابر آمريكا به تن كرده بود را در ديدارهاي باشگاهي ليگ ايران به تن كند، اما ديدن پيراهن تيم ملي ايران بر تن دروازه‌بان ملي‌پوش ايراني در يك ديدار ليگ حرفه‌اي ايران چيز تازه اي بود. ابراهيم ميرزاپور در اين ديدار از لباسی استفاده كرد كه پيش از اين در جام‌جهاني 2006 و در ديدار برابر پرتغال استفاده كرده بود.

 بايد تاسف خورد براي ليگي كه واژه‌ي «حرفه‌اي» را يدك مي‌كشد اما يكي از سرمايه‌دارترين باشگاه‌هايش طرح پيراهن و  طرح دستكش مشخصي براي دروازه‌بانش نداشته باشد!

تیم فوتبال پرسپولیس همانطور که انتظار می‌رفت به دیدار پایانی جام حذفی راه یافت، البته نه به آن آسانی که تصور می‌شد . از تقدیر و شانس هم نباید بگذریم که سبب شده بود تا پرسپولیس  به این مرحله برسد؛ استقلالی‌ها بعد از قهرمانی در لیگ برتر تصمیم گرفتند قید جام دوم را بزنند و از جام حذفی کنار بکشند و پرسپولیسیها هم کمی خوش‌شانس بودند که با قرعه‌ی مناسبی روبرو شده بودند.

دیدار پرسپولیس و نوژن را با ضربه‌ی فوق‌العاده‌ی معدنچی به یاد خواهم سپرد، معدنچی گلی واقعآ زیبا را به ثمر رساند. مهرزاد معدنچی جسارت و شجاعت خوبی دارد و تشنه‌ی موفقیت است، تشنه‌ی موفقیت از آن سبب که او در حالی در دقیقه‌ی 90 به سمت نیمکت اشاره می‌کند تا پشت ضربه‌ی پنالتی قرار گیرد که پیش از این به رکورد 6 گل در 3 دیدار دست پیدا کرده است، البته در به ثمر رساندن ضربه‌ی پنالتی نیز موفق نشان داد.  معدنچی یک بازیکن تک‌پا ( چپ‌پا) به نظر می‌رسد، بازیکنی خطرناک در جلوی دروازه و با شوتهای سهمگین. زیاد نمی شود از او در کناره ها استفاده کرد، او سانترهای خوبی را بر روی دروازه نمی‌فرستد و از تکنیک سانتر خوبی برخوردار نیست. با این حساب برای پست دفاع چپ تیم ملی بر روی او حساب نکنید!

نخست نام پرسپولیس و سپس نام پروین، تمام داستانهای طرفداران و آهنگ‌های مردمی این باشگاه اینچنین آغاز می‌شود ،نام بزرگ او را در همه جا می‌توان لمس کرد، از آهنگ زنده‌یاد فرزین تا صدای قاسم افشار که همه او را پاطلایی می‌خوانند، از« پروین پاطلایی یه عمر که دویده...» تا « دروازه‌ها نبردی سنگین می‌خواد، یه پاطلایی مثه پروین می‌خواد...»، از در و دیوار، از هر جایی که فکرش را کنید؛ اما در واپسین روزهای سال میلادی، علی پروین سرانجام تصمیم به جدایی از باشگاه پرسپولیس گرفت و واژه‌ای را بر زیان آورد که کمی دیر بر زبان آورده شد: خداحافظ !

اسطوره‌ی باشگاه مردمی پرسولیس، مردی که به راستی شناسنامه ی پرسپولیس بود، سرانجام تصمیم به جدایی از این باشگاه گرفت. پروین،مردی که سالها نام او با شادی برای هواداران همراه بود، مردی که حمایت سکوها را سالها پشت خود می‌دید، مردی که با خانه نشین کردن بسیاری از بزرگانی که روزی شاگردی او را انجام می دادند و یا با او همبازی بودند تنها به قدرت و منافع خودش می‌اندیشید، مردی که برای فرار از بحران در این فصل دست به همه کار ‌زد، مردی که بازیهای فراوانی را در این فصل آغاز کرد تا بتواند باز هم در این تیم جای داشته باشد، اکنون به این باشگاه و طرفدارانش خداحافظ گفته است.