بصیرت در حالی از بی‌نظمی پایان دیدار سخن می‌گفت که هیچ‌گاه مواردی مشابه همانند قهرمانی تیم رم را به یاد نیاورد.

در این که ورود تماشاگران به زمین مصداق کامل بی‌نظمی‌ست شکی وجود ندارد اما به میدان ریختن تماشاگران در دیدار پرسپولیس و سپاهان بیشتر به صورت آزادکردن هیجان بیش از حد بوده است؛ گلزنی در دقیقه آخر مسابقه و قهرمانی پس از چند سال شاید توجیه کاملن مناسبی در نظر آید.

درگیری‌های خارج از ورزشگاه میان تماشاگران دو تیم، نیز از نظم و امنیت دیدار چهره‌ای ناخوشایند به نمایش گذاشته است. هوشنگ نصیرزاده، کارشناس مسائل داوری و حقوقی، نخستین جمله‌ای را که در مورد مسئول بودن پرسپولیس در برقراری امنیت خارج از ورزشگاه بر زبان می‌آورد، یک عبارت منفی‌ست:«به هیچ وجه»؛ او پرسپولیس را مسئول برقراری امنیت خارج از ورزشگاه‌ها نمی‌داند هرچند که در آیین‌نامه‌های انضباطی بیان شده باشد که تیم میزبان مسئول برقراری امنیت است.

نصیرزاده حوادث دیدار پرسپولیس و سپاهان را «قابل اغماض» می‌خواند. او درباره‌ی امنیت ورزشگاه می‌گوید:«باید توجه کنیم که باشگاه پرسپولیس به تنهایی دارای ابزار لازم برای تامین امنیت ورزشگاه نیست و این امنیت توسط نهاد دیگری برقرار می‌شود و با توجه به اینکه هفت‌هزار پلیس هم برای این دیدار تدارک دیده شده بودند، به عقیده‌ی من امنیت کافی برقرار بوده است.»

به دور از چشم‌پوشی‌هایی که می‌توان از موارد بی‌نظمی این دیدار انجام داد، باید به دنبال راهکارهای دیگری برای جلوگیری از تکرار این بی‌نظمی‌ها بود. در ورزشگاه‌های ایران برخلاف دیگر نقاط دنیا، هنوز فضای خشن مردانه ورزشگاه‌ها و تفکر حاکم بر آن، تفکر چاقوکشی در شادمانی داخل ورزشگاه‌ها را به ذهن‌ها می‌آورد، بلیت‌فروشی هنوز تنها چند ساعت مانده به بازی انجام می‌شود و هنوز هم مشخص نیست که چه شخصی بر صندلی ورزشگاه می‌نشیند. این‌ موارد تفاوت اساسی فوتبال ما در زمینه برقراری امنیت در ورزشگاه‌ها با دیگر نقاط جهان است؛ تفاوت‌هایی که با هفت هزار پلیس هم نمی‌توان از مقدار آن کاست.