بایگانی شده در به مرکز فوتبال و به شعاع حاشیه

مسابقات فوتسال غرب آسیا پریروز در آمل شروع شد و 4 تیم عراق، اردن، لبنان و امید ایران رقابت­هایشان را در سالن تازه تاسیس "پیامبر" آمل آغاز کردند.

هرچند که چند پوستر تبلیغاتی در سطح شهر و پرچم­های برافراشته شده­ی ایران در میدان­های آمل، نشان از بین­المللی بودن مسابقات دارد اما این بازیها بیشتر از آنکه بین­المللی جلوه کند، به تورنمنتی دوستانه شبیه است؛ تورنمنتی که بر آستین پیراهن بازیکنان تیم­ها نمی­توانی نشانی از لوگوی مسابقات پیدا کنی و دلیل این موضوع نیز این است که این مسابقات اصلن چیزی به عنوان لوگو ندارد.

آملی­ها اگرچه در میزبانی تیم­های خارجی سنگ تمام گذاشته­اند اما سالن تازه تاسیس آمل، دارای کفپوش به اصطلاح "پا نخورده"­ای ست که امکان  هنرنمایی را از بازیکنان تکنیکی می­گیرد و بازی در این زمین چیزی در مایه­های بازی در زمین گلی ورزشگاه­های فوتبال شمال کشور است.  

از لحاظ کیفی هم مسابقات مسلمن هیچ ارزشی ندارد و بازی با تیم­هایی با این سطح فوتسال هیچ چیزی را نمی­تواند برای سرمربی تیم امید ایران مشخص کند. از بازی نخست تیم ایران که بیرون می­آمدم تماشاگر مسنی به طعنه می­گفت یکی از تیم­های محلی آمل نیز این­چنین به تیم امید ایران نمی­باخت.

آنچه که از ظواهر امر پیداست این است که برگزاری این بازی­ها و بازی­هایی در این سطح هیچ کمکی به ورزش ما نمی­کند اما چرا همیشه ایران در این چنین بازیها ابتدا میزبانی را بر عهده می­گیرد؟

  بایگانی شده در همراه با باشگاههای ایرانی

شهرآورد شصت و سوم تهران نیز با تساوی به پایان رسید و دو تیم دیدار را با یک گل زده به پایان بردند. تمام صحنه­های حساس این دیدار نود دقیقه­ای را شاید بتوان در کمتر از دو دقیقه خلاصه کرد و این دیدار ارزش خاصی نداشت.  

در "شمال" در وصف گلی که امروز رودباریان دریافت کرد، به طعنه می­گویند که  «انگار دروازه­بان فکر کرده که قرار است یک اردک فراری را بگیرد» و این­چنین نحوه­ی شیرجه زدنش را به مسخره می­گیرند! گلی که رودباریان در بازی امروز دریافت کرد، شباهت بسیاری با گل سومی داشت که واعظی از فجر مقاومت دریافت کرد؛ مسلمن جایگاه او در لیست یازده نفره­ی دیدار بعدی به خطر خواهد افتاد.

و محسن خلیلی، سلام نظامی­اش تنها یک جمله را کم داشت؛ «ماموریت انجام شد» شاید تنها جمله­ی وصف­کننده­ی این حرکت بود. او همانند فصل گذشته باز هم دروازه­ی طالب لو را گشود.

پی­نوشت:

در روزی که دوست نداشتم حجازی خوش­چهره و دوست داشتنی به خاطر باخت، جایگاهش را در خطر ببیند و نیز پرسپولیس بازی را به رقیب دیرینه­اش ببازد، مساوی بهترین نتیجه بود.

  پیوست:

  لحظات حساس دیدار

  بایگانی شده در با ل‍ژيونرها

همانطور که محمد دژاگه، پدر اشکان دژاگه، پیش از این از علاقه­ی پسرش برای بازی در تیم ایران خبر داده بود[+]، اشکان امروز نشان داد که مایل است همچنان راه­های حضور در تیم ایران را به روی خود باز نگاه دارد.

اشکان دژاگه، که پیشتر به پیشنهاد کادر فنی امیر قلعه­نویی برای بازی در تیم ملی ایران در جام ملت­های آسیا پاسخ منفی داده بود، تاکنون نیز برای حضور در تیم ایران تصمیم نگرفته است و عنوان کرده که مایل است تا پایان بیست و یک سالگی، برای تیم ملی امید آلمان بازی کند. دژاگه در حالی از این تمایلش صحبت می­کند که نمی­تواند در سه بازی آخر مقدماتی جام ملتهای زیر 21 سال اروپا، تیم آلمان را به خاطر 22 ساله شدن همراهی کند.

او امروز در تصمیمی ،که از تمایل زیادش برای حضور در تیم ایران خبر می­دهد، از همراهی تیم امید آلمان در دیدار برابر اسراییل خودداری کرد و گفت: «آيلس مي‌داند كه من ايراني - آلماني هستم و نمي‌خواهم بيشتر از اين چيزي بگويم.»[+]

دژاگه اکنون در تیم باشگاهیش، ولفسبورگ، نیز از جایگاه نسبتن محکمی برخوردار است و باید در پایان این فصل بوندسلیگا خودش را برای گرفتن حساسترین تصمیم زندگی­اش آماده کند؛ تصمیمی که تمام زندگی ورزشی او را تحت تاثیر قرار خواهد داد. آیا او همانند پیش از جام­جهانی 2006 دوباره ایران را انتخاب خواهد کرد؟[+]

 پیوست:

 اخبار بازی نکردن دژاگه مقابل اسرائیل در سایت بالاترین 

مرتبط:

   یک هموطن

    بایگانی شده در  به مرکز فوتبال و به شعاع حاشیه

خیابانی که با صدای او حماسه ملبورن جاودانه شد، در سال­های اخیر دچار افت شدید و محسوسی در زمینه­ی گزارشگری شده است که بیشتر یک سقوط آزاد به­شمار می­آید.

سقوط آزاد خیابانی در این سالها با اوج گرفتن نسل جدید گزارشگران فارسی­زبان همراه شده که جایگاه او را در این زمینه بیشتر متزلزل ساخته است. البته بیشتر تقصیرها بر گردن خود خیابانی­ست. اوست که در بیشتر مدت گزارشش در جایگاه یک مجری اخلاق­گرا می­نشیند و فراموش می­کند که قرار است گزارشگری باشد که یک بازی زنده را گزارش می­کند. او بارها فراموش می­کند که هیجان یک دیدار در هنگام به ثمر رسیدن گل یا ایجاد موقعیت خطرناک است و هیجان صدایش را در این لحظات از بیننده دریغ می­کند.

سرعت تلفظ وا­ژه­های جواد خیابانی در ثانیه حتی از آرامترین بازی لیگ ایران نیز آرام­تر است و ریتم آرام صحبت کردن او تنها سریعتر از برخی گزارشگران استانی­ست. دیگر هیچ علاقه­مند به فوتبالی، دوست ندارد بازیهای اروپایی را با صدای خیابانی ببیند. او در گزارشش بارها دچار اشتباه می­شود، خواه این اشتباه در متوجه نشدن صحنه­ها باشد یا در جمله­بندی نادرست؛ اشتباهاتی که البته مدتها، گاه و بی­گاه برای او رخ می­دهند.

او در گزاش دیروزش (استقلال-صبا باتری) نیز این اشتباهات را به فراوانی انجام داد و همان گزارش همیشگی­اش را ارائه کرد. دیگر جواد خیابانی مدتهاست یک فراموش­شده در عرصه­ی گزارشگری به شمار می­آید و کسی از او انتظاری ندارد؛ خیابانی فراموش شده­ای­ست که البته گزارش هم می­کند.