جام چهاردهم نیز به پایان رسید و تیم عراق در فینال مسابقات توانست عربستان را مقتدرانه از پیش رو بردارد؛ و شاستگی‌اش در قهرمانی این جام را آشکارا نشان دهد.

اگر چه ای.اف.سی برای این انجام مناسب این مسابقات تلاش‌ بسیاری انجام داد اما باز هم این مسابقات کمبود‌های فراوانی داشت، از پخش تلویزیونی مسابقات گرفته تا سایت مسابقات و نحوه‌ی اهدای جام.

کارگردانهای تلویزیونی این مسابقات در هنگام پخش مسابقات اشتباهات فراوانی را انجام دادند و به نظر من نتوانستند حاشیه های بازی‌ها را به خوبی برای تماشاگران فوتبال به تصویر بکشند. کارگردانی متفاوت در هر کدام از چهار کشور میزبان کاملن به چشم آمد.

سایت مسابقات هم با اینکه برای نخستین بار به چندین زبان اخبار مسابقات را پوشش می‌داد اما به هیچ عنوان نتوانست برآورده‌کننده‌ی نیازهای تماشاگران فوتبال باشد، سبک بررسی تیم‌ها و مصاحبه با بازیکنان آنها اصلن در سطح این مسابقات نبود و یکی از ضعیفترین اطلاع‌رسانی‌های تورنمنت‌های معتبر به شمار می‌رفت.

روز اهدای جام نیز یکی از بدترین روزهای ای.اف.سی بود، همانند دوره گذشته کمبودها به چشم آمد و  ای.اف.سی در این قسمت نیز بسیار ضعیف عمل کرد. تک بودن جایزه‌ی بهترین گلزن مسابقات، همانند دوره‌ی گذشته، این بار بیشتر از دوره‌ی قبل دردسرآفرین شد. در هنگام اهدای جام به القحطانی، که به همراه یونس محمود و تاکاهارا جام را با چهار گل زده به پایان بردند، یونس محمود با حالتی متعجب به روی سکوی اهدای جوایز رفت و تنها با پادرمیانی یکی از مسئولین مسابقات آرام شد و لبخند به لبانش برگشت. نحوه‌ی بلند کردن جام قهرمانی توسط یونس محمود هم کمی عجیب بود، انگار عراقی‌ها با بلندکردن جام غریبه بودند.

به قول مجری العراقیه « عراق اکنون آقای آسیاست»؛ باید این حقیقت را باور کرد که آنها شایسته‌ی قهرمانی بودند و به آرزویشان نیز رسیدند. عراقی‌ها دیروز در نقاط مختلف جهان روز شادی را گذراندند و تمام قوم های این کشور به شادمانی پرداختند. هرچند که فکر نمی‌کنم دیگر بزرگان کرد، هوار ملا محمد کرد را به خاطر انداختن پرچم رسمی عراق بر دوشش در پایان دیدار دیروز ملامت کنند و در نمای باز شادمانی مردم در شهر سلیمانیه، تنها پرچم رسمی عراق در دستان مردم بود اما در همین شهر (سلیمانیه)، کردها هنوز دوست دارند پرچم کردستان پس‌زمینه‌ی اصلی مصاحبه‌های تلویزیونی پس از قهرمانی کشورشان باشد و آن را در کنار پرچم عراق قرار دهند. دیروز در زمین مسابقه اما، «عراق واحد» فینال را برده بود...

  پیوست:

  زنده باد فوتبال – روزنامه شرق – پژمان راهبر

  كاپيتان عراق: براي جبران فداكاري يك مادر چاره‌اي جز قهرماني نداشتيم

نخستین باری که بازی تیم ملی عراق را دیدم هنوز در خاطرم هست، دقیقن نمی‌دانم سال چند بود، فکر می‌کنم بچه‌ای پنج یا شش ساله بودم.

خاطره‌ی خوشی نیست ولی هنوز آن لحظات را به یاد دارم. چشمان خیس مادرم را، که بازی ایران و عراق را تماشا می‌کرد و با شکوه از رد و بدل شدن دسته‌ی گل میان کاپیتان های دو کشور می‌گفت به کاپیتان تیم کشوری که جوانان ما را کشت دسته گل دادیم.

  امروز و به دور از این خاطره‌ی تلخ، من طرفدار تیم عراق هستم و به جرات می‌توانم بگویم که عربستان برای قهرمانی کار سختی پیش رو دارد. بسیار دوست دارم که عراقی‌ها بازی فینال را با پیروزی به پایان برسانند و شادی برای ساعاتی هرچند کوتاه عراق را فرابگیرد.

عراق سال 2007 مشابهت‌های فراوانی با تیم ایران سال 1996 دارد، از نحوه‌ی بازی و اینکه انگیزه‌ی فراوانی برای پیروزی دارند. نسل طلایی فوتبال عراق در حال به بار نشستن است و مطلبم برای روزنامه اعتماد ملی به این موضوع اشاره دارد: