او ديگر برانكوي ما نيست! چهره ي دوست داشتني بوسان و مربي متفكر جام ملتها اكنون خود را از ما جدا كرده و به دور خود پيله اي تنيده از جنس خودخواهي ، پيله اي كه برانكو آنرا تنها راه رسيدن به نيمكت ايران در بهار جام جهاني مي داند، غافل از اينكه هر روزه از محبوبيت او در پيش ديدگان بسياري از ايرانيان كاسته مي شود. برانكو ،كه اگر جام جهاني را تجربه كند به لقب يكي از 3 مربي پر افتخار در تاريخ فوتبال ايران خواهد رسيد، تا قبل از ديدار با ژاپن چهره ي يك ديكتاتور را از خود به نمايش گذاشته بود و پس از آن دبدار بيشتر از هر لحظه به چهره اي نزديك شد كه هيچ گاه برازنده ي او نبود، نقاب «ديكتاتور بزدل» هنوز هم در تفكراتمان بر چهره ي اوست و او بايد هر چه زودتر بايد اين نقاب را از چهره اش بردارد.

در شرايطي كه تاريخ فوتبال ايران هيچ گاه همبستگي مثال زدني ما را در روزهاي صعود فراموش نخواهد كرد و تيم ما در آن روزها توانسته بود با اتحادي مردمي گامي بلند به سوي جام جهاني بردارد ، اكنون جامعه ي فوتبالي ما در تجربه ي دوران جديدي ست كه هيچ گاه تجربه نكرده است، دوران جديدي از بحران بي اعتمادي و تفرقه ، آنهم در روزهايي كه به جام جهاني صعود كرده ايم. انگار كه اعتماد و اتحادمان قرار بود در پايان ديدار با بحرين ته بكشد. هيچ كس براي همدلي و اعتماد در اين فرصت باقيمانده تا جام جهاني نينديشيده بود و اكنون نيز هيچكس برنامه اي ندارد، حاشيه ها هر روز بيشتر مي شوند و ما همچنان به پسرفت در زمان ادامه مي دهيم تا بار ديگر يك دوران را دوباره تجربه كنيم و چه نزديك  است حاشيه هاي اين دوران با دوران بلاژويچ.